Wist je dat...

- het hier 3,5 uur later is dan in België.

- het hier om 18u30 pikdonker is!

- mijn haar door de vochtigheid ongekende krullen vertoont.

- ik hier nooit alleen onder de douche sta. Sprinkhanen, slakken, muggen en gekko’s komen mij met sympathie vergezellen.

- we hier momenteel met 8 vrijwilligers werken.

- er op de Farm 16 honden rondlopen die elkander graag eens naar de keel vliegen. Ik blijf uit hun buurt want ze stinken!

- die honden wel eens mee in de klas een dutje komen doen. Volkomen normaal.

- mijn buik het hier allemaal goed aankan, maar mijn eerste stevige sinusitis is al wel gepasseerd.

- ik de namen van de kinderen maar niet kan onthouden. Een voorproefje: Narasimha, Ganga Rathna, Nagaraju, Rajkumar, Ramanjinamma, … Snap je!

- er daarjuist een meisje naar mij kwam: “Have a nice meal Missy, a good night and sweet dreams!” Mijn hart breekt hier meermaals per dag!!!

- ik hier aan de 10-, 11- jarigen dezelfde lessen kan geven als aan mijn klassen in België!! Maar die zijn wel 16, 17 jaar!

- ik hier een goed terraske mis!

- wij hier 3 keer per dag warm eten. Veeeeeel curry’s! Rijst, aardappelen, linzen én chappathi’s in 1 maaltijd. Als dat maar goed komt!

K.A. Anandapuram

Di 23/10

Mijn eerste werkweek is begonnen. Ik geef Engels in klas 4, 5, 7, 8 en 10. Elke klas krijgt 6 uren Engels dus in totaal 30 uren per week. Een lesuur duurt hier maar 40 minuten dus dat valt allemaal wel mee. De schoolweek begint hier op maandag en eindigt op zaterdag. De dag begint om 8u30 en eindigt om 14u30. Tijd genoeg dus om nog voor te bereiden voor de volgende dag en wat te ontspannen!

De eerste kennismaking met de klassen was super. Ze zitten gemiddeld met 5 leerlingen in de kas. Daarbovenop zijn het nog eens allemaal heel lieve, brave, aandachtige, leergierige en luisterende leerlingen. Wanneer je de klas binnenkomt, krijg je een aangename “Good morning Missy!” Dan moet ik zeggen dat ze mogen gaan zitten. Aan het eind van de les zeggen ze altijd: “Thanks Missy!” En als ik een grapje vertel, begrijpen ze het en lachen ze!!!!

Alé je kunt het u niet voorstellen. Gewoon een droom voor een leerkracht! Je wordt hier ongelooflijk geapprecieerd!

’s Avond hebben ze nog “Games Room”. Een kamer vol sport- en spelmateriaal: badminton, cricket, springtouwen, voetballen, basketballen,… noem maar op. Van half 6 tot half 7 kunnen de hostelkinderen hiermee spelen. Wij doen uiteraard mee en het is echt kei tof. Badminton met Murtinike (1 van de hostelkinderen) en dan tellen hoeveel keer we over en weer kunnen slaan. Als we ons record van 12 dan overschrijden gaat die jongen volledig uit zijn dak. En ik lig plat van ’t lachen door zijn reactie. Geweldig!

Het gaat hier nog plezant worden!

Pondicherry

Woensdag 17/10

Een veel kleinere en rustigere stad dan Madras en daar hebben we niets op tegen! Pondicherry was ooit nog een Franse kolonie en wat wil dat zeggen… baguettes, chocoladebroodjes, Franse keuken, pasta, pizza, … De afwisseling doet ons deugd.

Ook hier hoofdzakelijk tempels. Ik ben niet echt onder de indruk van de tempels hier in het zuiden. De tempels in het noorden zijn veel groter en kennen veel meer pacht en praal. Meer mijn goesting… We worden verwend!

Het regent voor de eerste keer sinds ik in India ben. Dat doet goed. Afkoeling, niet meer lopen zweten, goed kunnen slapen. Mij hoor je niet klagen en de bevolking ook niet!

Echt de moeite, Grrrrrrrrrrrrr

Maandag 15/10 een daguitstap gemaakt vanuit Madras naar Kanchipuram en Mahapilipuram. Als we dit zelf moesten uitzoeken, ging dat ons te veel tijd kosten, dus hadden we iets geboekt bij een travelbureau. Man, wat was dat!

Eerst al super vroeg opstaan, want de bus vertrok om 6u30. Kanchipuram is “maar” 2 uur met de bus. We gingen daar tempels bezoeken. Wij dus niet, want buitenlanders zijn niet toegestaan binnen in de tempel. Je mag er wel rondwandelen! Tof!! Ok, dat zat even niet mee, hop naar tempel 2. Aha, maar hier mogen ook geen buitenlanders binnen. Neem maar een kijkje buiten. We zien elkaar hier terug over 30 minuten. Grrr, de frustratie begint.

Dit was het dan voor Kanchipuram. Vertrek naar Mahapilipuram. Weer 2 uur rijden voor nog meer tempels. Nu vond de tourbegeleider het nodig om de bus te entertainen! Jesus! Iedereen moest vooraan een liedje komen zingen. Ondertussen werd er een fles doorgegeven. Als het liedje gedaan was, moest diegene met de fles naar voor komen. Oh help! Ik dacht er schoon onderuit te komen door te doen alsof ik aan het slapen was, maar nee. “Hé meisje achteraan rechts, meedoen hé!!!!” Wel ongelooflijk hoe leuk al die Indiërs dat vonden. Lachen, gieren, brullen! Dat maakte het nog wel smakelijk.

Dan toch een meevaller, in Mahapalipuram mag wel iedereen binnen. Gratis zelfs, behalve die 4 blanken achteraan in de rij! Halt, stop, jullie moeten 250 roepies betalen!! Man, ik had die tourbegeleider bijna vast! Gelukkig stond Thomas in mijn buurt om mij te kalmeren anders had ik mij niet kunnen inhouden! We vertikten het om dat te betalen dus hebben we de buitenkant bekeken. Echt de moeite, ggggggrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Madra=Chennai

Madras is een grote, drukke stad waar veel te beleven valt. In de eerste plaats natuurlijk shoppen!! Ik heb mij nog kunnen inhouden want we moeten dat allemaal nog een week meesleuren natuurlijk. Er zijn hier ook een drietal cinema’s. Veel Bollywood, maar af en toe vind je ook een Engelse film in de aanbieding. Toch ook eens leuk, want al dat getsjingeltsangel en overacting kan mij één maal bekoren maar geen twee maal.

We hebben hier ook een museum bezocht. Het had 3 zalen. Eerst allemaal bronzen beelden van al de goden. Dit was wel de moeite en die Indiërs hun oog voor detail is ongelooflijk. Zaal twee stond vol met opgezette dieren en geraamtes. Ja ok, kan ik mee leven. Maar zaal drie was de kers op de taart! Hedendaagse kunst!! Tandenborstels, wc-potten, sleutelhangers, afvoerbuizen,… Het begrip hedendaagse kunst nemen ze hier wel zeer ruim! Zalig!

Daar kan je toch niet voor sukkelen

Zondag 7 oktober.
20 kilometer hiervandaan, 30 minuutjes met de bus, ligt het dichtstbijzijnde dorp, Penukonda. Zondag gingen we voor een daguitstapje. Wat inkopen doen en eens kijken of het internet het daar wel doet. “De bus komt om 14u, maar zie dat je er een kwartiertje vroeger staat. De tijdschema’s variëren hier een beetje.” Om 14u30 was ze daar. Op ’t gemak. (Weten dat ik in Antwerpen al zot word als ik 5 minuten op de tram moet wachten!!) Voor de schappelijke prijs van 6 roepies (0,10 Euro) brengt ze ons naar Penukonda. Prijs/kwaliteit ne schonen deal!
Zondag is marktdag in Penukonda. Honderden mensen die op het marktplein hun eetwaren aanbieden: aardappelen, uien, pepers, gember, appelen, bananen, watermeloenen,… Daar wat rondgekeken en dan verder de stad in. Jyoti en Thomas wisten ergens een internetshopke. Gelukkig wisten zij het mij te zeggen want anders had ik dat nooit gevonden. Onherkenbaar!! Maar voor 35 roepies (0,70 Euro) kan je een uurtje mailen. Het was fijn om de eerste dingen van het thuisfront te ontvangen.
Daarna nog even wat inkopen gaan doen: 1 kg handwaspoeder 53 roepies (1 Euro), 100 theebuiltjes 50 roepies (1 Euro), een fles allesreiniger 80 roepies (1,6 Euro) en een vers geperst appelsiensapje 10 roepies (0,20 Euro).
Dus voor 4,60 Euro kan ne mens een uur internetten, maanden zijne was doen, zijn kamer en badkamer aan een grondige schrobbeurt onderwerpen, weken thee drinken en genieten van een vers sapje!!
Daar kan je toch ni voor sukkelen!!

Het mysterie

Soms type ik op mijn laptop al wat verhalen op voorrand. De data kunnen dus een beetje door elkaar lopen. Dit is van zaterdag 6 oktober, 4 dagen na vertrek.
Mijn bagage is aangekomen! Met enkele dagen vertraging, maar ik ben blij dat ik mijn eigen ondergoed kan aandoen!!!! Dat kan ik u verzekeren!
Toch enige vreemde vaststellingen moeten doen. Mijn grote rugzak had ik met hangslotjes vastgemaakt. De zijzakjes waren gewoon open, maar daar zaten dan wat minder belangrijke dingen in. Toen mijn rugzak aankwam waren de zijzakjes leeg. Ok dan, had ik kunnen verwachten. Geen lenzen, wat tampons minder,… zo van die zaken. Maar bij het opendoen van mijn grote rugzak (de slotjes leken nog intact) vond ik al die spullen terug. Mijn fotocamera was ook nog aanwezig, maar mijn batterijenoplader niet.
Dus den ene of den andere Indiër heeft de moeite gedaan om mijn spullen allemaal in mijn grote rugzak te steken, mijn camera te laten voor wat hij is, maar mijn batterijenoplader vond hij wel de moeite.
Raar volkske!
Ah ja en Diane, uw cadeautjes zijn ook verdwenen. ‘k Zal dus nooit weten wat erin zat. Een of ander Indisch kindje wel. Ook goed?

On the road

Namaste! Momenteel bevind ik mij in Madras. We zijn uuuuuuuren onderweg geweest om hier te geraken. Een akelige trip want op een gegeven moment kwam er rook uit het dashbord van onze bus... Gelukkig kon de buschauffeur nog iemand tegenhouden die het een goed idee vond om er een emmer water over te gieten. Echt geweldig! Op reis in India. Zweten, dat geef ik u op een briefje. En voor de longen is het ook niet alles, want die uitlaatgassen zijn hier niet te harden. De mensen daarentegen zijn echt super! Ze kijken wel, maar ze zijn heel vriendlijk en ze helpen u echt kei goed. Een zalig volkje!
Ik weet dat jullie eigenlijk schoolverhalen verwachten, maar het lot is mij goedgezind waardoor ik eerst wat vakantie mag nemen. Onze trip zal 8 dagen duren. Eerst Madras en daarna nog naar Pondycherry, bekend voor zijn tempels en de zijde. Het is echt gezellig onder ons gevieren. Rustig op het ritme van India. Maar de rust die we kennen op de Farm vind je hier toch nergens terug.

Hello Missy

De kinderen op The Farm zijn echte schatjes. Sommigen verblijven hier tijdens de week omdat ze te veraf wonen, anderen wonen hier omdat ze geen thuis meer hebben. Overal waar je hen tegenkomt, begroeten ze u met een uiterst lieve en aangename “Hello missy!” Ik glimlach en geef hen een verlegen “Hello” terug.
’s Avonds zitten zij onder een afdak te studeren met een bordje en een stukje krijt. Alle leeftijden bij elkaar en de grote helpen de kleintjes. Zulke bende gedisciplineerde kinderen heb ik in mijn carrière nog nooit gezien!
De leerstof is best wel moeilijk. Het Engels dat ik ga geven aan Class 10 kan je vergelijken met een 6 ASO. Ik zal dus uit mijn pijp mogen komen.
Het gekke is dat de leerlingen buiten een lees- en werkboek ook een ingevuld exemplaar krijgen met al de antwoorden zodat zij die uit het hoofd kunnen leren voor de examens. Vreemde didactiek!

The lazy life

Ikke aangekomen op “The Farm”, zo noemen ze het project hier, maar mijn bagage nog niet. Dat kan gemakkelijk tot 2 weken duren hmhm, laten we hopen dat ze voor mij een uitzondering maken.
Ik ben hier meer dan welkom! Hey missy, are you the English expert? Blijkbaar hebben ze op iemand zitten wachten die een deftig mondje Engels spreekt om les te geven aan de hoogste groepen. Dat Engels overstijgt met kilometers wat ik gewoon ben: I eat an ananas and where is my boekentas! Maar met een beetje voorbereiding moet dat zeker lukken!
Al zal het eigenlijke lesgeven nog even duren. Het zijn nu examens die worden afgenomen door de lokale leerkrachten en volgende week zijn het al 10 dagen vakantie. Het zal dus nog 2,5 weken duren voor ik effectief voor de klas sta. Ik ben al wel eens een kijkje gaan nemen natuurlijk. Als je binnenkomt, staan al de leerlingen recht en zeggen: “Goodmorning Missy”. Bangelijk hé!!!
Maar nu nog even tijd om op reis te gaan en mij een beteke voor te bereiden.
Volgende week trekken we er met een groepje van 4 al even tussenuit. Thomas en Jyoti (die ik in België al eens ontmoet had), Hilde (nog een Belgische vrijwilligster die hier al 4 maanden is) en ik (Linmissy the English expert). Een weekje het zuiden verkennen.
Tot dan hang ik hier wat rond. Ik heb een klein, vochtig kamertje met een bureautje, een kast en 2 bedden. De badkamer is op de gang. Toch efkes wennen aan de Indische manier van “uw toilet doen”. Er wordt 3 keer per dag gekookt voor ons. Een zalig buffet van curry, dahl, rijst, chappati’s,… Het pikantheidsgehalte valt goed mee, alleen van tijd tot tijd bijt je eens op een stukje rode peper waardoor er een adrenalinestoot door uw mond, ogen en neus raast. Sommigen vinden het kicken, anderen vloeken de kamer bijeen, de meningen zijn verdeeld!

Chili Baches

De taxirit van Bangalore naar “The Farm” was bangelijk. Doodangsten doorstaan. Pikdonker, slechte wegen en iedereen rijdt met zijn faren aan. Je wordt dus regelmatig verblind door de tegenligger, maar dat is geen reden om de voet van het gaspedaal te halen!! Gatrijden en spookrijden horen hier bij de verkeersregels! Stopt die chauffeur om iets te eten te halen. Chili Baches, you eat!!! Chili wat? You eat, you eat. Ja, chili versta ik, maar baches wat is dat? Om die man toch ni op zijn tenen te trappen, doe ik voorzichtig en hapje. Gefrituurde chilipepers in een jasje van deeg. Best ok, al sprongen de tranen me onmiddellijk in de ogen! Getting used to the spicy food!

De kop eraf

Zo, we zijn ermee vertrokken. Toch een woelige trip moet ik zeggen. Vertraging in Zaventem, naast mij op het vliegtuig een moeder met haar zoon van 16 maanden die meer op mijn schoot gezeten heeft dan op de hare, aardappelen met erwtjes en linzen voor ontbijt, geen bagage in Bangalore, met 50 man 2 uur aanschuiven bij the missing lugage om een formulier in te vullen dat uiteindelijk voor niets nodig blijkt te zijn, maar wel nen taxi naar mijn voorlopige verblijfplaats.
Zit nu nog in the family house in Bangalore. Heb het project dus nog niet gezien. Normaal kwamen ze mij deze namiddag halen, maar India zou India niet zijn als dat niet verzet werd naar morgen! Maar ni slecht om die jetlag nog even te verwerken.
Ik was India weer even vergeten. De geur, de hitte, de straathonden, het verkeer dat andere dimensies kent, de mentaliteit,... Maar mondjesmaat komt het weer allemaal terug.