Kerstmis

Wat een schone kerst hier op de Farm! Het hangt hier vol, maar dan ook vol met lichtjes! Op maandag hebben al de kindjes samen de kerstboom versierd. Dolle pret natuurlijk. Wij hebben onze kalkoen gegeten en de kinderen hun stocking nog vol met leuks en lekkers gestoken. Maar de grote verrassing was natuurlijk de kerstman!!! Jack had het kostuum in zijn handen gekregen en hij heeft een voortreffelijke prestatie geleverd! Je had die kinderen moeten zien kijken! Sommigen hadden nog nooit kerst gevierd dus hun ogen vielen er bijna uit!

En ook wij werden verwend. De meisjes hebben allemaal een Sari gekregen en de jongens een schoon nieuw hemd. Al de werknemers hebben wel iets gekregen. Ik heb nog nooit zo veel pakskes bij elkaar gezien!

Ze blijven me verbazen!

Do 20/12
Het regent hier al 2 dagen wat uiterst abnormaal is gezien het regenseizoen al lang voorbij is en het hier de droogste plek is in heel Zuid - India! De Farm kan het niet aan en we ploeteren gezellig door de modder.

Vandaag zijn ze onze badkamer komen kuisen met acid (zuur)!?!? “Acid clean Missy!”. “Euh, doe maar.” Nog geen paar minuten later word ik bevangen door een rookwolk en maak ik al hoestend dat ik daar weg ben! Die mannen staan daar gewoon in met een zakdoek voor hun mond. Kan niet gezond zijn!! Ik moet zeggen, proper is het nu wel! ’t Zal een kwestie zijn van de beestjes buiten te houden, denk ik.

Het is de laatste dag voor de kerstvakantie en ook op school was het grote kuis. En als de kinderen zeggen grote kuis, dan menen ze het ook. Op hun knieën zitten ze de vloer te kuisen! Alle kasten aan de kant, papieren opruimen, bord schoonmaken, vuilbakken leegmaken, … alles. Ik heb nog nooit kinderen met zo veel plezier weten kuisen! En dan gaat de bel en mogen ze naar huis, maar voor ze vertrekken komen ze iedereen een prettige vakantie wensen en alvast een zalig kerstfeest. Kunt ge het u voorstellen?? Kunt ge het u voorstellen in K.A.Hoboken!? Daar lopen ze u gewoon omver als de vakantie begint! Prettige Kerst? ’t Zal hen een worst wezen!

Een tijdje geleden heb ik in Bangalore een paar puzzelboeken gekocht met woordzoekers. Een goed idee dacht ik voor de laatste 10 minuten van een les of als huiswerk of zo. De kinderen zijn er zot van! Elke dag hoor ik: “Puzzels Missy, puzzels!” Tijdens de grote kuis had ik mijn puzzelboek in de leraarskamer laten liggen terwijl ik mijn fototoestel was gaan halen. Wanneer ik terugkwam zaten al de leerkrachten met hun neus boven een woordzoeker! “We also took one Missy. Is that ok?” Natuurlijk! Maar echt grappig om te zien! Daarna kwamen ze vragen of ze er een paar mee naar huis mochten nemen!

En met mij nog steeds alles in orde! Sommigen onder ons worden geteisterd door luizen of diarree, maar ik blijf nog van alles gespaard. Alles is al een pak minder nieuw voor mij, maar dat heeft zeker ook zijn charmes. Je woont hier echt nu. Als je naar Penukonda gaat kom je al eens iemand bekend tegen. De vader van een leerling die goedendag komt zeggen, een paar schoolmeisjes met wie je al eens op de bus hebt gezeten of een leerkracht. Ze beginnen mij hier te kennen. De mensen hier in Zuid –India zijn ongelooflijk vriendelijk en hiermee neemt mijn schrik om er alleen op uit te trekken in maart alleen maar af!

De addertjes

Do14/12

Nu ik hier goed en wel 2 maanden meedraai komen de addertjes van onder het gras! De nadelen van ontwikkelingswerk en de mentaliteit van de Indiërs beginnen steeds duidelijker te worden. Een aantal voorbeelden.

We zijn hier momenteel met 4 vrijwilligers om een beetje orde op zaken te stellen en wat nieuwe ideeën aan te brengen in de school. In april eindigt het schooljaar en 7 van de 10 leerkrachten hebben al laten weten dat ze volgend jaar niet terug komen. Ze hebben werk gevonden in de stad waar ze meer geld kunnen verdienen. Redelijk zinloos dus om ze allerlei nieuwe dingen te leren voor de SEDS-school als ze volgend jaar allemaal weg zijn. Het ironische aan de zaak is dat ze al hun kennis hier hebben opgedaan. Didactiek, computerskills, Engels,… allemaal aangeleerd door de vrijwilligers over de jaren heen en dat geeft hen nu de mogelijkheid om ergens anders te gaan werken.

Nog eentje. In het productiecenter leren een 20-tal meisjes naaien, borduren, ontwerpen,… Ze maken alles van kleren tot onderleggers tot zitzakken. Heel mooi en allemaal tot op de laatste naad handgemaakt. Maar eens al die dingen af zijn, doen ze er niets meer mee. Er is niemand verantwoordelijk voor de verkoop en die dingen gooien zich niet vanzelf op de markt. Met als gevolg dat er hier een arsenaal aan materiaal ligt maar niemand doet er iets mee.

Nog eentje om het af te leren. SEDS deelt planten uit aan de lokale boeren om hen voort te helpen in hun productie. Er wordt op voorrand met de verantwoordelijke van het dorp afgesproken dat ze alles moeten klaarmaken voor dat ze de planten krijgen. Het land moet bewerkt worden en de putten moeten gegraven zijn. Pas dan mag de verantwoordelijke tekenen voor de nieuwe planten. Er wordt getekend en na enkele weken gaat SEDS eens kijken hoe het is verlopen. De planten liggen gewoon weg te rotten in een uithoekje van het dorp.

Geen wonder dat Manil, die hier al 25 jaar mee bezig is, van tijd tot tijd haar geduld verliest!

One night in Bangalore part II

Za 08/12

Zoals beloofd het verslag van ons nachtje stappen in Bangalore. “Le Rock” was zoals verwacht. Heel lekker westers eten, lekkere cocktails en natuurlijk veel te luide rockmuziek (Jezus, ik ben echt oud aan het worden). Daarna naar club “Fuga”. Een echte discotheek in India, stel je voor! Veel te duur natuurlijk, zelfs naar westerse gewoonten. De muziek varieerde van pop naar house/techno met geweldige teksten als: “I want to fly so high in the sky” en “there is a land over the rainbow” blablabla!! Goed gelachen met andere woorden! Om de openingszinnen van de Indische mannen niet te vergeten: “I lost my phonenumber. Can I have yours?” Halooooooo!!! Maar we hebben ons heel goed geamuseerd!

Maandag heb ik geprobeerd Brusselse wafels te bakken. Mijn recept bleek niet echt te kloppen ofwel zijn de Indische ingrediënten gewoonweg niet dezelfde! De eerste commentaar was dat ze smaakten naar vis!?!?

Ik heb een paar fantastische cadeautjes gekregen. Een Indische koffiefilter, een nieuwe manier van koffie zetten, ik had het nog nooit gezien. Het eerste seizoen van Grey’s Anatomy, de fans weten waar ik het over heb! “Pride and prejudice”, het boek.

Nog een klein wist-je-dat-je om met af te sluiten: Wist je dat Lin in het Hindi penis betekent!?!? Dankuwel mama en papa!

One night in Bangalore

Back in Bangalore. Tijd om nog wat te shoppen met al dat sponsorgeld! Wij keren altijd terug met een rugzak vol boeken, knutselmateriaal en natuurlijk allerlei lekkers! Maar deze keer staat er nog meer op het programma. Vanavond gaan we alvast een pre-verjaardagsfeestje houden! 'k Ben heel benieuwd naar het Indisch nachtleven! Het zal in elk geval kort en krachtig moeten zijn, want alles sluit hier om half 12. Verder verslag volgt!!!!
Maandag beginnen de examens op de Farm. Dat wil zeggen dat wij een rustige tijd tegemoet gaan. Ondertussen is er nog een nieuwe vrijwilligster gearriveerd en in januari komen er nog 2 bij! Het gaat druk worden. Maar met al dat vreemd volk op de school heb ik voorgesteld aan Manil of ik ook niet wat office werk kan verichten. Ik heb namelijk het gevoel dat ik in die 6 maanden meer wil zien en doen dan alleen maar de school. Er lopen hier nog zoveel andere projecten rond gezondheid en landbouw waar ik mijn neus wel eens wil insteken! Manil vond dat gelukkig een heel goed idee. Dus vanaf januari geef ik enkel nog Engels aan klas 7 & 10 omdat die in maart dat public exam hebben. In de namiddag ga ik in the office werken. Wat ik daar concreet ga doen staat nog niet helemaal vast. Misschien iets met de schooladministratie of iets rond het gezondheidsbeleid? Zoals alles in India:"We zien wel!"

Jyoti's navigation skills

Can it get any better?

Nog een fotoke van de Penukonda Hills.

Dit is de zwemtank helemaal aan de top!

Penukonda Hills

Zo 25/11
Normaal gezien is zondag onze lui-lekkerdag, maar deze week was dat verre van! Vandaag zijn Marius, Jack, Jyoti en ik de Penukonda Hills gaan beklimmen! 2 uren de berg op. De benen konden goed mee, de ademhaling iets minder. Was te verwachten na 2 maanden zonder al te veel beweging! Buiten wandelen naar de school en terug en een uurtje gamesroom zit er weinig beweging in. Maar kom, een zalige wandeling in een zalig temperatuurtje en een prachtige omgeving! Om dan na 2 uur fysieke inspanning aan te komen aan een oase van pracht en praal!!! Een watertank omringt door eeuwenoude tempels. Wat een idyllische plek om even uit te rusten, te lunchen en natuurlijk een plonske te pakken met Finley Quaye (een goed muziekske) op de achtergrond!!! De schoonste zondag tot dusver!

Maar dan de terugweg. Op een gegeven moment waren we het pad kwijt. Jyoti ging de weg wijzen. (Wat toen nog een goed plan leek, weten we nu wel beter!) Toen de afgrond toch iets te dichtbij kwam, besloten we om de rotsen naar boven te klimmen. Terwijl ik nog beneden sta mijn best te doen om met mijn korte benen die gigantische rots op te klimmen, staat iedereen al boven mij een beetje uit te lachen.

Gelukkig kon ik dit de volgende dag wegspoelen met een verse Mojito! Manil (de vrouw des huizes) was zaterdag verjaard. Ze trakteerde met de ingrediënten en ik mocht mijn Boogaloo-kunsten nog eens boven halen. Amai, goe zenne!!! Ik heb het nog! :-)

De winter is in't land... Goei grap!

Woensdag 21/11

Geloof het of niet, ook hier is de winter begonnen. Maar wat wil dat nu juist zeggen.

We staan op en het is een beetje frisjes. Een T-shirt met lange mouwen is draaglijk. Tegen half tien begint de temperatuur te stijgen en we komen al snel aan zo’n 28 graden. Tegen 18u gaat de zon onder en terug is het een beetje kil. De temperatuur daalt tot zo’n 15 graden. ’s Avonds doe ik mijn jeans aan, een trui en mijn schoenen. Tegen dat de nacht valt is de temperatuur perfect om comfortabel in te slapen.

De kinderen daarentegen denken er heel anders over! Zij bevriezen zowel overdag als ’s avonds van de kou. Momenteel dragen ze hier mutsen, sjaals en dikke wollen truien. Echt hilarisch! Deze week waren we nog kringspelen aan het doen in de volle zon. Ikke zweten en die kinderen hadden zelf hun fleece nog aan! Iedereen is dan ook ziek. Snotvallingen, hoestjes en koorts lijken momenteel voor niet! Ik blijf er voorlopig van gespaard.

Gisteren ben ik nog eens meegereden met de jeep die de schoolkinderen terug naar huis brengt. Zo kom je nog eens op plaatsen waar je als toerist nooit zou komen. Midden in de landbouwersdorpen van Zuid - India. De jeep rijdt van dorp tot dorp om de kinderen te gaan afzetten. Ongelooflijk om te zien waar zij wonen! In the middle of nowhere in een piepklein huis met enkel het levensnoodzakelijke aanwezig. Toch zijn ze allemaal super fier : “Come missy and see my house!”

In de dorpen zelf was ik natuurlijk de grootste attractie. Iedereen moet eens komen kijken en vooral eens aan mijn armen voelen want die zien toch oh zo wit! (al vind ik zelf dat het bruine kleurtje er al goed doorkomt, zij vinden van ni!)

De natuur onderweg is wel prachtig. Rijstvelden as far as the eye can see. Ik geniet van de trip al vlieg ik regelmatig tegen het plafond door de grote putten in de wegen! Onderweg vertragen we even om wat groundnuts (onze apennootjes) te pikken van een boer zijn kar! Zo doen ze dat hier allemaal en de boeren lijken dat wel ok te vinden! Lekker!

Zoals ik al zei: “Ik geniet!”

Als God in Frankrijk

Zondag 11/11
Het verlengd weekend is toch Bangalore geworden en niet Mysore. Jyoti en ik hadden geen zin om uren op de bus te zitten. We hebben het er in Bangalore echt van gepakt! Eerst en vooral een chique hotel waar ze zo ’s morgens de Engelse krant onder de deur komen steken. Ni mis. Dan vertrokken we naar het dichtstbijzijnde koffiehuis: Coffee Day, Barista, Coffee World,… Eindelijk lekkere koffie!! Zalig. Eens verzadigd verder gaan winkelen: bruin brood met Brie, Camembert en Boursin, koffiekoeken, sapjes, … Man, na 6 weken curry SMAAKT dat!!!! Dat kunt ge u niet voorstellen! Tot daar onze culinaire voormiddag.

In de namiddag zijn we Gangarams ingedoken. Een gigantisch grote boekenwinkel. Eindelijk heb ik eens “deftig” aan het sponsorgeld kunnen zitten: Engelse grammatica boeken, computerboeken, verfdozen,… Voor de zachte prijs van 53 Euro. Daarna nog wat rondgewandeld en natuurlijk terug gaan eten. Deze keer macaroni met groenten, tomatensaus en kaas… Jieha!!

Dag 2 was als het ware nog decadenter. Hetzelfde scenario voor de voormiddag: koffie, ontbijt en een beetje rondwandelen, maar dan de namiddag. Wij met z’n tweetjes naar een ayurvedisch centrum, massageke laten doen! 45 minuten full body massage door 2 personen tegelijkertijd! Daarna 15 minuten in een stoombad dat je dan echt wel nodig hebt om de massageolie te verwijderen. ’s Avonds Miami Vice gekeken op onze satelliettelevisie.

Man, genoten dat wij hebben!!

Maar aan alle schoon liedjes komen een eind. Eens terug op de Farm lag er veel werk te wachten. Woensdag is het Children’s Day die nog georganiseerd moet worden. Volgende week zijn het Unit Tests die ik ook nog allemaal moet opstellen. Maar kom, dat is met plezier gedaan!!!

Shabir, eentje van de schattigste!!!!

's Avonds aan het studeren, na gamesroom.

De schatjes

Tijdens gamesroom...

Schrijnend mooi

Het leven kabbelt hier verder. Het werk op de school is echt heel aangenaam. Ik begin de lln eindelijk een beetje te kennen en zij mij! De nodige misverstanden leiden tot de gezelligste momenten. Gisteren nog een les over de leestekens. Ik leg hen uit dat ze in die bepaalde zin aanhalingstekens moeten gebruiken. Ondertussen maak ik met mijn handen het gebaar van aanhalingstekens (wijs- en middelvinger even buigen). Blijkbaar een hilarisch moment, want die kinderen komen niet meer bij van het lachen. Boven mijn hoofd hangen 100 vraagtekens. Blijkt dat zij dit gebaar gebruiken als ze grote boodschap moeten doen en dat dat voor hen met aanhalingstekens niets te maken heeft. Ge moet het maar weten hé.
Al is die 6- dagen week wel lang, op zondag betrap ik mezelf erop dat ik me een beetje verveel. Dan ben ik met de hostelkinderen chappatti’s en chutney gaan maken en zo heb ik weer heel wat bijgeleerd!
Elke dag gaat een jeep de schoolkinderen ophalen en terug afzetten. Deze week ben ik eens meegereden om te zien waar en hoe zij wonen! Maithé en Rebecca waren er ook bij. Zij moesten een jongetje gaan interviewen dat eventueel in aanmerking zou komen voor het sponsorprogramma. Natuurlijk hadden we binnen de kortste keren heel het dorp rond ons. Als we dan na even zoeken dat jongetje gevonden hadden, wilde iedereen hem helpen bij zijn interview. Iedereen antwoordde, behalve hijzelf. Wanneer de foto moest getrokken worden, werd dat jongetje volledig overmeesterd: “Benen toe, armen naast u, lachen, …”. Oh, echt zielig om te zien! Om maar aan te tonen hoe belangrijk dat sponsorprogramma voor hem moet zijn en hoe heel het dorp zich daarvan bewust is!
Volgende week hebben we weer een paar dagen vrij. Een lang weekend deze keer maar er staat toch weer een tripje op het programma! Mysore zal het worden!

Wist je dat...

- het hier 3,5 uur later is dan in België.

- het hier om 18u30 pikdonker is!

- mijn haar door de vochtigheid ongekende krullen vertoont.

- ik hier nooit alleen onder de douche sta. Sprinkhanen, slakken, muggen en gekko’s komen mij met sympathie vergezellen.

- we hier momenteel met 8 vrijwilligers werken.

- er op de Farm 16 honden rondlopen die elkander graag eens naar de keel vliegen. Ik blijf uit hun buurt want ze stinken!

- die honden wel eens mee in de klas een dutje komen doen. Volkomen normaal.

- mijn buik het hier allemaal goed aankan, maar mijn eerste stevige sinusitis is al wel gepasseerd.

- ik de namen van de kinderen maar niet kan onthouden. Een voorproefje: Narasimha, Ganga Rathna, Nagaraju, Rajkumar, Ramanjinamma, … Snap je!

- er daarjuist een meisje naar mij kwam: “Have a nice meal Missy, a good night and sweet dreams!” Mijn hart breekt hier meermaals per dag!!!

- ik hier aan de 10-, 11- jarigen dezelfde lessen kan geven als aan mijn klassen in België!! Maar die zijn wel 16, 17 jaar!

- ik hier een goed terraske mis!

- wij hier 3 keer per dag warm eten. Veeeeeel curry’s! Rijst, aardappelen, linzen én chappathi’s in 1 maaltijd. Als dat maar goed komt!

K.A. Anandapuram

Di 23/10

Mijn eerste werkweek is begonnen. Ik geef Engels in klas 4, 5, 7, 8 en 10. Elke klas krijgt 6 uren Engels dus in totaal 30 uren per week. Een lesuur duurt hier maar 40 minuten dus dat valt allemaal wel mee. De schoolweek begint hier op maandag en eindigt op zaterdag. De dag begint om 8u30 en eindigt om 14u30. Tijd genoeg dus om nog voor te bereiden voor de volgende dag en wat te ontspannen!

De eerste kennismaking met de klassen was super. Ze zitten gemiddeld met 5 leerlingen in de kas. Daarbovenop zijn het nog eens allemaal heel lieve, brave, aandachtige, leergierige en luisterende leerlingen. Wanneer je de klas binnenkomt, krijg je een aangename “Good morning Missy!” Dan moet ik zeggen dat ze mogen gaan zitten. Aan het eind van de les zeggen ze altijd: “Thanks Missy!” En als ik een grapje vertel, begrijpen ze het en lachen ze!!!!

Alé je kunt het u niet voorstellen. Gewoon een droom voor een leerkracht! Je wordt hier ongelooflijk geapprecieerd!

’s Avond hebben ze nog “Games Room”. Een kamer vol sport- en spelmateriaal: badminton, cricket, springtouwen, voetballen, basketballen,… noem maar op. Van half 6 tot half 7 kunnen de hostelkinderen hiermee spelen. Wij doen uiteraard mee en het is echt kei tof. Badminton met Murtinike (1 van de hostelkinderen) en dan tellen hoeveel keer we over en weer kunnen slaan. Als we ons record van 12 dan overschrijden gaat die jongen volledig uit zijn dak. En ik lig plat van ’t lachen door zijn reactie. Geweldig!

Het gaat hier nog plezant worden!

Pondicherry

Woensdag 17/10

Een veel kleinere en rustigere stad dan Madras en daar hebben we niets op tegen! Pondicherry was ooit nog een Franse kolonie en wat wil dat zeggen… baguettes, chocoladebroodjes, Franse keuken, pasta, pizza, … De afwisseling doet ons deugd.

Ook hier hoofdzakelijk tempels. Ik ben niet echt onder de indruk van de tempels hier in het zuiden. De tempels in het noorden zijn veel groter en kennen veel meer pacht en praal. Meer mijn goesting… We worden verwend!

Het regent voor de eerste keer sinds ik in India ben. Dat doet goed. Afkoeling, niet meer lopen zweten, goed kunnen slapen. Mij hoor je niet klagen en de bevolking ook niet!

Echt de moeite, Grrrrrrrrrrrrr

Maandag 15/10 een daguitstap gemaakt vanuit Madras naar Kanchipuram en Mahapilipuram. Als we dit zelf moesten uitzoeken, ging dat ons te veel tijd kosten, dus hadden we iets geboekt bij een travelbureau. Man, wat was dat!

Eerst al super vroeg opstaan, want de bus vertrok om 6u30. Kanchipuram is “maar” 2 uur met de bus. We gingen daar tempels bezoeken. Wij dus niet, want buitenlanders zijn niet toegestaan binnen in de tempel. Je mag er wel rondwandelen! Tof!! Ok, dat zat even niet mee, hop naar tempel 2. Aha, maar hier mogen ook geen buitenlanders binnen. Neem maar een kijkje buiten. We zien elkaar hier terug over 30 minuten. Grrr, de frustratie begint.

Dit was het dan voor Kanchipuram. Vertrek naar Mahapilipuram. Weer 2 uur rijden voor nog meer tempels. Nu vond de tourbegeleider het nodig om de bus te entertainen! Jesus! Iedereen moest vooraan een liedje komen zingen. Ondertussen werd er een fles doorgegeven. Als het liedje gedaan was, moest diegene met de fles naar voor komen. Oh help! Ik dacht er schoon onderuit te komen door te doen alsof ik aan het slapen was, maar nee. “Hé meisje achteraan rechts, meedoen hé!!!!” Wel ongelooflijk hoe leuk al die Indiërs dat vonden. Lachen, gieren, brullen! Dat maakte het nog wel smakelijk.

Dan toch een meevaller, in Mahapalipuram mag wel iedereen binnen. Gratis zelfs, behalve die 4 blanken achteraan in de rij! Halt, stop, jullie moeten 250 roepies betalen!! Man, ik had die tourbegeleider bijna vast! Gelukkig stond Thomas in mijn buurt om mij te kalmeren anders had ik mij niet kunnen inhouden! We vertikten het om dat te betalen dus hebben we de buitenkant bekeken. Echt de moeite, ggggggrrrrrrrrrrrrrrrrrr!

Madra=Chennai

Madras is een grote, drukke stad waar veel te beleven valt. In de eerste plaats natuurlijk shoppen!! Ik heb mij nog kunnen inhouden want we moeten dat allemaal nog een week meesleuren natuurlijk. Er zijn hier ook een drietal cinema’s. Veel Bollywood, maar af en toe vind je ook een Engelse film in de aanbieding. Toch ook eens leuk, want al dat getsjingeltsangel en overacting kan mij één maal bekoren maar geen twee maal.

We hebben hier ook een museum bezocht. Het had 3 zalen. Eerst allemaal bronzen beelden van al de goden. Dit was wel de moeite en die Indiërs hun oog voor detail is ongelooflijk. Zaal twee stond vol met opgezette dieren en geraamtes. Ja ok, kan ik mee leven. Maar zaal drie was de kers op de taart! Hedendaagse kunst!! Tandenborstels, wc-potten, sleutelhangers, afvoerbuizen,… Het begrip hedendaagse kunst nemen ze hier wel zeer ruim! Zalig!

Daar kan je toch niet voor sukkelen

Zondag 7 oktober.
20 kilometer hiervandaan, 30 minuutjes met de bus, ligt het dichtstbijzijnde dorp, Penukonda. Zondag gingen we voor een daguitstapje. Wat inkopen doen en eens kijken of het internet het daar wel doet. “De bus komt om 14u, maar zie dat je er een kwartiertje vroeger staat. De tijdschema’s variëren hier een beetje.” Om 14u30 was ze daar. Op ’t gemak. (Weten dat ik in Antwerpen al zot word als ik 5 minuten op de tram moet wachten!!) Voor de schappelijke prijs van 6 roepies (0,10 Euro) brengt ze ons naar Penukonda. Prijs/kwaliteit ne schonen deal!
Zondag is marktdag in Penukonda. Honderden mensen die op het marktplein hun eetwaren aanbieden: aardappelen, uien, pepers, gember, appelen, bananen, watermeloenen,… Daar wat rondgekeken en dan verder de stad in. Jyoti en Thomas wisten ergens een internetshopke. Gelukkig wisten zij het mij te zeggen want anders had ik dat nooit gevonden. Onherkenbaar!! Maar voor 35 roepies (0,70 Euro) kan je een uurtje mailen. Het was fijn om de eerste dingen van het thuisfront te ontvangen.
Daarna nog even wat inkopen gaan doen: 1 kg handwaspoeder 53 roepies (1 Euro), 100 theebuiltjes 50 roepies (1 Euro), een fles allesreiniger 80 roepies (1,6 Euro) en een vers geperst appelsiensapje 10 roepies (0,20 Euro).
Dus voor 4,60 Euro kan ne mens een uur internetten, maanden zijne was doen, zijn kamer en badkamer aan een grondige schrobbeurt onderwerpen, weken thee drinken en genieten van een vers sapje!!
Daar kan je toch ni voor sukkelen!!

Het mysterie

Soms type ik op mijn laptop al wat verhalen op voorrand. De data kunnen dus een beetje door elkaar lopen. Dit is van zaterdag 6 oktober, 4 dagen na vertrek.
Mijn bagage is aangekomen! Met enkele dagen vertraging, maar ik ben blij dat ik mijn eigen ondergoed kan aandoen!!!! Dat kan ik u verzekeren!
Toch enige vreemde vaststellingen moeten doen. Mijn grote rugzak had ik met hangslotjes vastgemaakt. De zijzakjes waren gewoon open, maar daar zaten dan wat minder belangrijke dingen in. Toen mijn rugzak aankwam waren de zijzakjes leeg. Ok dan, had ik kunnen verwachten. Geen lenzen, wat tampons minder,… zo van die zaken. Maar bij het opendoen van mijn grote rugzak (de slotjes leken nog intact) vond ik al die spullen terug. Mijn fotocamera was ook nog aanwezig, maar mijn batterijenoplader niet.
Dus den ene of den andere Indiër heeft de moeite gedaan om mijn spullen allemaal in mijn grote rugzak te steken, mijn camera te laten voor wat hij is, maar mijn batterijenoplader vond hij wel de moeite.
Raar volkske!
Ah ja en Diane, uw cadeautjes zijn ook verdwenen. ‘k Zal dus nooit weten wat erin zat. Een of ander Indisch kindje wel. Ook goed?

On the road

Namaste! Momenteel bevind ik mij in Madras. We zijn uuuuuuuren onderweg geweest om hier te geraken. Een akelige trip want op een gegeven moment kwam er rook uit het dashbord van onze bus... Gelukkig kon de buschauffeur nog iemand tegenhouden die het een goed idee vond om er een emmer water over te gieten. Echt geweldig! Op reis in India. Zweten, dat geef ik u op een briefje. En voor de longen is het ook niet alles, want die uitlaatgassen zijn hier niet te harden. De mensen daarentegen zijn echt super! Ze kijken wel, maar ze zijn heel vriendlijk en ze helpen u echt kei goed. Een zalig volkje!
Ik weet dat jullie eigenlijk schoolverhalen verwachten, maar het lot is mij goedgezind waardoor ik eerst wat vakantie mag nemen. Onze trip zal 8 dagen duren. Eerst Madras en daarna nog naar Pondycherry, bekend voor zijn tempels en de zijde. Het is echt gezellig onder ons gevieren. Rustig op het ritme van India. Maar de rust die we kennen op de Farm vind je hier toch nergens terug.

Hello Missy

De kinderen op The Farm zijn echte schatjes. Sommigen verblijven hier tijdens de week omdat ze te veraf wonen, anderen wonen hier omdat ze geen thuis meer hebben. Overal waar je hen tegenkomt, begroeten ze u met een uiterst lieve en aangename “Hello missy!” Ik glimlach en geef hen een verlegen “Hello” terug.
’s Avonds zitten zij onder een afdak te studeren met een bordje en een stukje krijt. Alle leeftijden bij elkaar en de grote helpen de kleintjes. Zulke bende gedisciplineerde kinderen heb ik in mijn carrière nog nooit gezien!
De leerstof is best wel moeilijk. Het Engels dat ik ga geven aan Class 10 kan je vergelijken met een 6 ASO. Ik zal dus uit mijn pijp mogen komen.
Het gekke is dat de leerlingen buiten een lees- en werkboek ook een ingevuld exemplaar krijgen met al de antwoorden zodat zij die uit het hoofd kunnen leren voor de examens. Vreemde didactiek!

The lazy life

Ikke aangekomen op “The Farm”, zo noemen ze het project hier, maar mijn bagage nog niet. Dat kan gemakkelijk tot 2 weken duren hmhm, laten we hopen dat ze voor mij een uitzondering maken.
Ik ben hier meer dan welkom! Hey missy, are you the English expert? Blijkbaar hebben ze op iemand zitten wachten die een deftig mondje Engels spreekt om les te geven aan de hoogste groepen. Dat Engels overstijgt met kilometers wat ik gewoon ben: I eat an ananas and where is my boekentas! Maar met een beetje voorbereiding moet dat zeker lukken!
Al zal het eigenlijke lesgeven nog even duren. Het zijn nu examens die worden afgenomen door de lokale leerkrachten en volgende week zijn het al 10 dagen vakantie. Het zal dus nog 2,5 weken duren voor ik effectief voor de klas sta. Ik ben al wel eens een kijkje gaan nemen natuurlijk. Als je binnenkomt, staan al de leerlingen recht en zeggen: “Goodmorning Missy”. Bangelijk hé!!!
Maar nu nog even tijd om op reis te gaan en mij een beteke voor te bereiden.
Volgende week trekken we er met een groepje van 4 al even tussenuit. Thomas en Jyoti (die ik in België al eens ontmoet had), Hilde (nog een Belgische vrijwilligster die hier al 4 maanden is) en ik (Linmissy the English expert). Een weekje het zuiden verkennen.
Tot dan hang ik hier wat rond. Ik heb een klein, vochtig kamertje met een bureautje, een kast en 2 bedden. De badkamer is op de gang. Toch efkes wennen aan de Indische manier van “uw toilet doen”. Er wordt 3 keer per dag gekookt voor ons. Een zalig buffet van curry, dahl, rijst, chappati’s,… Het pikantheidsgehalte valt goed mee, alleen van tijd tot tijd bijt je eens op een stukje rode peper waardoor er een adrenalinestoot door uw mond, ogen en neus raast. Sommigen vinden het kicken, anderen vloeken de kamer bijeen, de meningen zijn verdeeld!

Chili Baches

De taxirit van Bangalore naar “The Farm” was bangelijk. Doodangsten doorstaan. Pikdonker, slechte wegen en iedereen rijdt met zijn faren aan. Je wordt dus regelmatig verblind door de tegenligger, maar dat is geen reden om de voet van het gaspedaal te halen!! Gatrijden en spookrijden horen hier bij de verkeersregels! Stopt die chauffeur om iets te eten te halen. Chili Baches, you eat!!! Chili wat? You eat, you eat. Ja, chili versta ik, maar baches wat is dat? Om die man toch ni op zijn tenen te trappen, doe ik voorzichtig en hapje. Gefrituurde chilipepers in een jasje van deeg. Best ok, al sprongen de tranen me onmiddellijk in de ogen! Getting used to the spicy food!

De kop eraf

Zo, we zijn ermee vertrokken. Toch een woelige trip moet ik zeggen. Vertraging in Zaventem, naast mij op het vliegtuig een moeder met haar zoon van 16 maanden die meer op mijn schoot gezeten heeft dan op de hare, aardappelen met erwtjes en linzen voor ontbijt, geen bagage in Bangalore, met 50 man 2 uur aanschuiven bij the missing lugage om een formulier in te vullen dat uiteindelijk voor niets nodig blijkt te zijn, maar wel nen taxi naar mijn voorlopige verblijfplaats.
Zit nu nog in the family house in Bangalore. Heb het project dus nog niet gezien. Normaal kwamen ze mij deze namiddag halen, maar India zou India niet zijn als dat niet verzet werd naar morgen! Maar ni slecht om die jetlag nog even te verwerken.
Ik was India weer even vergeten. De geur, de hitte, de straathonden, het verkeer dat andere dimensies kent, de mentaliteit,... Maar mondjesmaat komt het weer allemaal terug.

Indische avond

Vrijdag 31 augustus Indische avond ten voordele van de "Ananda Vidyalayam"-school.
Voorstelling van het project, Indische hapjes en drankjes en een reuzetombola! Zie dat uwe porteful goed gevuld is hé! ;-)
Waar moet ge zijn: STAM, Binnenfort Fort II, Foort II-straat, Wommelgem.
Vanaf 20u zijt ge welkom!