Wie heeft er zaterdag 8 maart pekesstoemp gegeten?
De school
maandag 17 maart 2008
vrijdag 14 maart 2008
NO, THANK YOU!!!!
Na 16 uren busrijden ben ik uit India kunnen ontsnappen, figuurlijk dan. Ik was het reizen eerlijk gezegd kotsbeu!! Altijd dat gezaag rond uw oren: "Mam, you want riksha? Mam, come and see my shop. Mam, looking is free. Mam, what is your name? Mam, what is your country?". En als je dan iets koopt dan is het van: "You want this also? Or this or this or this or this or this ... ". NEEEEEEEEEE!!!! Man, ik werd er echt gek van. De eerste week kan je dat nog aan, dan is het zelfs charmant: "Haha die Indiers toch!". Maar de tweede week begon het mij al te ergeren en de laatste week ging het er echt over! Nee dank u, geef mij maar Goa dan. Dus ben ik gevlucht terug naar het strand, een paar dagen eerder dan gepland. Ik moet zeggen, het doet goed! Ik heb mijne reiscompagnon achtergelaten en nu zit ik nog een klein week hier voor ik terugkeer naar de Farm.
Ondertussen weegt mijn rugzak als lood van al het souveniershoppen! Ik heb zelf al een extra zak gekocht om alles mee naar huis te krijgen. Ge ga mij zien komen, amai! Maar ge kunt er alleen maar goed mee zijn he!
Ondertussen weegt mijn rugzak als lood van al het souveniershoppen! Ik heb zelf al een extra zak gekocht om alles mee naar huis te krijgen. Ge ga mij zien komen, amai! Maar ge kunt er alleen maar goed mee zijn he!
zaterdag 8 maart 2008
Alles op zijnen tijd
Nog steeds onderweg. Mijn poep doet pijn van al die hobbelbussen, maar het is al de moeite geweest.
Munar was prachtig. Het ligt hoog in de bergen en is bekend voor zijn theeplantages. Een landschap dat ik nog nooit eerder had gezien. Fantastisch om eens goed te gaan wandelen. Maar oh god, die Indiers toch!! Blijkbaar hebben zij een probleem met volgende woorden: "I don't know". We waren op zoek naar een waterval maar ergens onderwegen moesten we vaststellen dat we verkeerd zaten. Als je dan de weg gaat vragen, krijg je 10 verschillende mogelijkheden: "That way, 5km.", volgende: "Nono, that way, 1km", ale en zo nog 8 andere opties. Dan maar op goed geluk en na 3 uur stappen hebben we hem dan toch gevonden! Het stelde niet veel voor.
Nu in Kochi waar we de beste kant van India kunnen gaan uittesten. Over een uurke heb ik een afspraak voor een full body massage en vanavond gaan we king prawns eten in een goei restaurant.
En zo kabbelt het leven hier verder. Alles op zijnen tijd.
Munar was prachtig. Het ligt hoog in de bergen en is bekend voor zijn theeplantages. Een landschap dat ik nog nooit eerder had gezien. Fantastisch om eens goed te gaan wandelen. Maar oh god, die Indiers toch!! Blijkbaar hebben zij een probleem met volgende woorden: "I don't know". We waren op zoek naar een waterval maar ergens onderwegen moesten we vaststellen dat we verkeerd zaten. Als je dan de weg gaat vragen, krijg je 10 verschillende mogelijkheden: "That way, 5km.", volgende: "Nono, that way, 1km", ale en zo nog 8 andere opties. Dan maar op goed geluk en na 3 uur stappen hebben we hem dan toch gevonden! Het stelde niet veel voor.
Nu in Kochi waar we de beste kant van India kunnen gaan uittesten. Over een uurke heb ik een afspraak voor een full body massage en vanavond gaan we king prawns eten in een goei restaurant.
En zo kabbelt het leven hier verder. Alles op zijnen tijd.
woensdag 5 maart 2008
It's oh so quiet, sssst sssst. NOT!!!!!!!
Amai, ben ik content van mijnen dag! Na al dat buszitten, bootzitten en strandzitten was het dringend tijd voor wat actie! Een jungletrekking heeft de oplossing geboden! Wilde olifanten, apen, everzwijnen en iets dat een beer moest voorstellen, al ben ik daar toch niet helemaal zeker van. Alles is nogal ver weg en die Indiers kunnen u alles wijsmaken.
De jungle was ook een goede vlucht van al dat lawaai!! India is zo luid! In de bus spelen ze altijd wel een of andere Bollywoodfilm. De muziek kraakt daar de luidsprekers en die staan goed hard dat zeker niemand een noot moet missen. Zelf met mijn MP3 in mijn oren klinkt het nog loeihard.
Onze guesthouses zijn nooit ver weg van een tempel aangezien ze die echt overal uit de grond stampen. 's Morgens om 5u zit daar nen idioot te kwelen door de luidsprekers. Bidden noemen ze dat of zoiets. Die luidsprekers zijn stokoud dus dat geluid is schel en klinkt echt verschrikkelijk. Dat geschreeuw duurt ongevoor zo'n 2 uren en tegen dat ne mens dan kan opstaan is het kabaal gedaan. Om 7u keert de rust terug, maar dan ben ik al 2 uren wakker dus dan hoeft het voor mij ook niet meer!
En is het dat niet dan is het wel een bende idiote, zatte Engelsmannen die denken dat ze het zich kunnen permiteren om een feestje te houden in het guesthouse waar wij liggen te slapen. Of moeten ze toch wel net een nieuwe weg aanleggen voor de deur van onze kamer.
Ik begin de rust van de Farm wel degelijk te missen en een goede nachtrust zou dringend van pas komen.
De jungle was ook een goede vlucht van al dat lawaai!! India is zo luid! In de bus spelen ze altijd wel een of andere Bollywoodfilm. De muziek kraakt daar de luidsprekers en die staan goed hard dat zeker niemand een noot moet missen. Zelf met mijn MP3 in mijn oren klinkt het nog loeihard.
Onze guesthouses zijn nooit ver weg van een tempel aangezien ze die echt overal uit de grond stampen. 's Morgens om 5u zit daar nen idioot te kwelen door de luidsprekers. Bidden noemen ze dat of zoiets. Die luidsprekers zijn stokoud dus dat geluid is schel en klinkt echt verschrikkelijk. Dat geschreeuw duurt ongevoor zo'n 2 uren en tegen dat ne mens dan kan opstaan is het kabaal gedaan. Om 7u keert de rust terug, maar dan ben ik al 2 uren wakker dus dan hoeft het voor mij ook niet meer!
En is het dat niet dan is het wel een bende idiote, zatte Engelsmannen die denken dat ze het zich kunnen permiteren om een feestje te houden in het guesthouse waar wij liggen te slapen. Of moeten ze toch wel net een nieuwe weg aanleggen voor de deur van onze kamer.
Ik begin de rust van de Farm wel degelijk te missen en een goede nachtrust zou dringend van pas komen.
zaterdag 1 maart 2008
Foutje
Oei, ik lijk in herhaling te vallen. Ja, dan kunt ge zeker niet zeggen dat ge er ni van wist!
Paradise Cliff
Amai, het is hier warm!! Veel te warm om in de Indische steden rond te toeren dus heb ik maar snel mijn toevlucht gezocht naar het strand. (Overmacht, het was sterker dan mezelf!) En eerlijk gezegd die Indische steden zien er toch allemaal een beteke hetzelfde uit: Vuil, ergens een tempel en veel volk.
Maar Varkala heeft voor verlossing gezorgd. Een cliff vol met winkeltjes, restaurantjes en veel toeristen. Voor velen zou dit een verschrikking zijn, maar het biedt lekker eten (lees GEEN rijst en curry), geen gezever want toeristen genoeg om lastig te vallen en natuurlijk het paradijselijk strand! Linneke dacht de Indische zomerzon wel aan te kunnen. Veel wolken dus we kunnen hier wel efkes blijven liggen. Linneke had ongelijk en ziet nu redelijk rood. Lesje geleerd!
De verleiding is groot om hier te blijven plakken, maar er moet nog veel afstand overbrugd worden dus maandag zijn we hier weg. Op naar Periyar Natural Park.
Maar Varkala heeft voor verlossing gezorgd. Een cliff vol met winkeltjes, restaurantjes en veel toeristen. Voor velen zou dit een verschrikking zijn, maar het biedt lekker eten (lees GEEN rijst en curry), geen gezever want toeristen genoeg om lastig te vallen en natuurlijk het paradijselijk strand! Linneke dacht de Indische zomerzon wel aan te kunnen. Veel wolken dus we kunnen hier wel efkes blijven liggen. Linneke had ongelijk en ziet nu redelijk rood. Lesje geleerd!
De verleiding is groot om hier te blijven plakken, maar er moet nog veel afstand overbrugd worden dus maandag zijn we hier weg. Op naar Periyar Natural Park.
woensdag 27 februari 2008
Welle weg
En we zijn vertrokken. Zondagnacht had ik mijn eerste van vele busritten richting Madhurai. Gelukkig dat ik India nu een beetje gewoon ben! Begin maar eens te zoeken in een busstation waar per uur honderden bussen vertrekken. Mijn bus moest om 22u vertrekken en om 23u is ze aangekomen! Maar we weten nu dat dit kan gebeuren en verschieten daar eigenlijk niet meer van.
Eigenlijk ziet elke Indische stad er een beetje hetzelfde uit. Vuil, warm en er is altijd wel ergens een tempel te vinden. Momenteel ben ik in Kanyakumari, het meest zuidelijke punt van India. Meer dan dat is er hier dan ook niet te zien. Morgen vertrek ik naar Varkala waar ik mijn eerste dagen zon, zee en strand ga beleven. En genieten zal ik!!!
Ik ben blij op reis te zijn al had ik bij het afscheid op de Farm wel een kleine knoop in mijn maag. Maar ik ga nog terug dus geen getreur.
Nu moet ik gaan, de zonsondergang roept!
Eigenlijk ziet elke Indische stad er een beetje hetzelfde uit. Vuil, warm en er is altijd wel ergens een tempel te vinden. Momenteel ben ik in Kanyakumari, het meest zuidelijke punt van India. Meer dan dat is er hier dan ook niet te zien. Morgen vertrek ik naar Varkala waar ik mijn eerste dagen zon, zee en strand ga beleven. En genieten zal ik!!!
Ik ben blij op reis te zijn al had ik bij het afscheid op de Farm wel een kleine knoop in mijn maag. Maar ik ga nog terug dus geen getreur.
Nu moet ik gaan, de zonsondergang roept!
woensdag 20 februari 2008
Me and my squirrel
3 dagen lang heeft een eekhoorn mij vergezeld in mijn kamer. Ik had al eens iets zien weglopen, maar dacht toen dat het een muis was of zo dus verder niet veel aandacht aan gegeven. (nu doe ik alsof het niets is, maar op de moment zelf kwam er iets meer gruwel aan te pas) ’s Nachts werd ik wakker van een knagend geluid aan mijn raam. Uren heb ik liggen zoeken naar de oorzaak, maar telkens ik mijn licht aandeed, was er natuurlijk niets meer te zien. Nachten wakker gelegen op zoek naar de rat, de houtworm, de vogel of wat het ook mocht zijn. Tot een paar dagen geleden! Ik kwam mijn kamer binnen en wie zat er aan mijn raam te knagen? Inderdaad, onze squirrel! Het beest zocht zich een weg naar buiten, maar er hangt een gaas voor mijn raam om de beesten buiten te houden. (ook niet echt logisch!) Ergens een opluchting dat het maar een eekhoorn was en niet één of andere vuile rat! Maar hoe moest ik dat beest nu buiten krijgen? De deur laten openstaan is geen optie want dan is de squirrel misschien buiten, maar wie weet wat er dan nog allemaal naar binnen komt! (slangen zijn de Farm niet vreemd!!!!) Dus heeft het beestje een paar dagen in mijn kamer moeten doorbrengen. Zaterdag lag het in mijn bed te slapen als ik hetzelfde wilde gaan doen en zondag is het op mij gesprongen tijdens een aflevering van Grey’s Anatomy. Dus actie moest ondernomen worden. Het beestje proberen te vangen heeft voor heel wat hilarische momenten gezorgd! Julie en ik op onze knieën met een dekentje en 3 lachende kinderen aan mijn deur: “No missy, it’s there. No,no, there!! The other side missy!” Na veel gegibber is het ons toch gelukt.
WONDERLAAAAAAAAAA!!!!! Deel-2
Zaterdag was het dan eindelijk zo ver. De langverwachte trip kon beginnen! De kinderen waren al om 4u30 opgestaan om hun schoonste kleren aan te doen en om hun mentaal voor te bereiden op de dag. De begeleiders kwamen er een uurtje later ook bij.
Er was nog een klein stressmomentje toen de jeeps niet kwamen opdagen, maar anderhalf uur later waren ze er en konden we vertrekken. Toen ik ergens onderweg aan de kinderen vertelde waar we naartoe gingen, hadden ze geen flauw idee wat “Wonderla” eigenlijk is. Maar eens we voor de ingang stonden en het reuzenrad en de crazy wagon zagen, ontstond er een licht gevoel van euforie in de groep.
De eerste attractie was “The water splash”, een wagentje dat eerst naar boven gaat en dan met grote snelheid door het water terug naar beneden komt. Heel plezant natuurlijk dus iedereen wil nog eens en nog eens en nog eens en nog eens en ... Maar mannekes, er is hier nog veel meer te zien dus laten we verder gaan!
De tweede attractie was “The crazy cars”, bij ons beter gekend als de botsauto’s! De kinderen hadden geen flauw benul hoe je zo’n auto moet besturen dus ze gingen alle kanten uit, maar dat is dan uiteindelijk ook de bedoeling! En zo verder naar de piratenboot, de mixer, de drop zone,... De leerkrachten waren ook door het dolle heen!
Zoals traditie het wil, hebben ze in de namiddag allemaal een ijsje gekregen. Maïthé: “Eet dat maar snel op anders smelt dat.” Waarop de kinderen antwoorden: “Yes missy, but how!?” Ze wisten niet hoe ze daaraan moesten beginnen. Maïthé: “Ja, ge moet er natuurlijk wel eerst dat papierke afhalen hé!!”
De kinderen hebben er van genoten! En de leerkrachten ook! Ze hebben zeker honderd keer “Thank you, missy” gezegd! En bij deze zegt de missy nog eens thank you tegen jullie!
Er was nog een klein stressmomentje toen de jeeps niet kwamen opdagen, maar anderhalf uur later waren ze er en konden we vertrekken. Toen ik ergens onderweg aan de kinderen vertelde waar we naartoe gingen, hadden ze geen flauw idee wat “Wonderla” eigenlijk is. Maar eens we voor de ingang stonden en het reuzenrad en de crazy wagon zagen, ontstond er een licht gevoel van euforie in de groep.
De eerste attractie was “The water splash”, een wagentje dat eerst naar boven gaat en dan met grote snelheid door het water terug naar beneden komt. Heel plezant natuurlijk dus iedereen wil nog eens en nog eens en nog eens en nog eens en ... Maar mannekes, er is hier nog veel meer te zien dus laten we verder gaan!
De tweede attractie was “The crazy cars”, bij ons beter gekend als de botsauto’s! De kinderen hadden geen flauw benul hoe je zo’n auto moet besturen dus ze gingen alle kanten uit, maar dat is dan uiteindelijk ook de bedoeling! En zo verder naar de piratenboot, de mixer, de drop zone,... De leerkrachten waren ook door het dolle heen!
Zoals traditie het wil, hebben ze in de namiddag allemaal een ijsje gekregen. Maïthé: “Eet dat maar snel op anders smelt dat.” Waarop de kinderen antwoorden: “Yes missy, but how!?” Ze wisten niet hoe ze daaraan moesten beginnen. Maïthé: “Ja, ge moet er natuurlijk wel eerst dat papierke afhalen hé!!”
De kinderen hebben er van genoten! En de leerkrachten ook! Ze hebben zeker honderd keer “Thank you, missy” gezegd! En bij deze zegt de missy nog eens thank you tegen jullie!
vrijdag 15 februari 2008
Drukke dagen...
De eerste uitstap naar Penakacharla Dam was een succes! Je had die kinderen moeten horen in de jeep: "Look missy, water. Look missy, a truck!, Look missy, a train!" En dat allemaal met een ongelooflijk blik van verbazing en geluk op die snoetekes. Man, dat is goud waard!
Nergens is een picknick zo gemakkelijk als in India. Een grote pot gekleurde rijst (gele rijst met apenoten en wat dalh), 20 papieren bordjes en een lepel. Eten gebeurt met de handjes en geen gezever met appart verpakte bokes en koekskes!
Morgen is het zo ver: WONDERLA!!!!!!!!!!!!! Het is een goed bewaard geheim gebleven! De kindjes zitten mij al een week uit te horen, maar ik heb niets verklapt. Moest je eens willen zien waar we naartoe gaan, kijk maar eens op www.wonderla.com. Stel u dan 20 Indische dorpkindjes voor die niet al te veel luxe kennen en nog nooit verder dan Penukonda zijn geweest!!!
Vrijdag gaan we nog op uitstap met de kleinste kindjes en zondag (de dag dat ik 's avonds op een bus richting Madhurai vertrek) organiseren we nog een Health Camp. Alle sponsor- en schoolkindjes worden gewogen, gemeten en onderzocht door een dokter. Als er dan medicatie nodig is, zal ik dat (met al dat fantastisch sponsorgeld) betalen.
Nog eventjes druk, maar al dat "werk" zal beloond worden met een zalige maand vakantie! Laat dat strand maar komen!
Nergens is een picknick zo gemakkelijk als in India. Een grote pot gekleurde rijst (gele rijst met apenoten en wat dalh), 20 papieren bordjes en een lepel. Eten gebeurt met de handjes en geen gezever met appart verpakte bokes en koekskes!
Morgen is het zo ver: WONDERLA!!!!!!!!!!!!! Het is een goed bewaard geheim gebleven! De kindjes zitten mij al een week uit te horen, maar ik heb niets verklapt. Moest je eens willen zien waar we naartoe gaan, kijk maar eens op www.wonderla.com. Stel u dan 20 Indische dorpkindjes voor die niet al te veel luxe kennen en nog nooit verder dan Penukonda zijn geweest!!!
Vrijdag gaan we nog op uitstap met de kleinste kindjes en zondag (de dag dat ik 's avonds op een bus richting Madhurai vertrek) organiseren we nog een Health Camp. Alle sponsor- en schoolkindjes worden gewogen, gemeten en onderzocht door een dokter. Als er dan medicatie nodig is, zal ik dat (met al dat fantastisch sponsorgeld) betalen.
Nog eventjes druk, maar al dat "werk" zal beloond worden met een zalige maand vakantie! Laat dat strand maar komen!
zondag 10 februari 2008
Republic Day
.jpg)
De vrouwelijke teachers tekenen de Indische vlag en versieren ze met bloemen.
Spelletjes voor de kindjes! Schattig he!
zondag 3 februari 2008
Jobaanbieding
Deze middag aan tafel heeft Manil mij een contract aangeboden!!! "Wilt gij niet terug voor mij komen werken??" Betaald deze keer! Wel naar Indische normen, maar daar komt ge hier wel mee rond! Volgend jaar zijn Marius en Maïthé hier ook nog dus dan zijn er toch zeker 2 mensen waar ik goed mee overeen kom! Tis iets om over na te denken!
Disciplinaire actie
Toen ik gisteren in de school aankwam, was Manil een preek aan het geven aan Ganga Rathna (een lln uit Class V). Blijkbaar had het meisje papier, potloden en een prit gestolen van de school! Haar eigen broer was dat in de school komen verkondigen. Stelen kan niet!! Dus er moest een gevolg aan gegeven worden. Manil dreigde ermee haar uit te leveren aan de politie. Dat kind huilen natuurlijk: "No, madam, please no!"
Op het einde van de dag moesten al de kinderen samen komen in de Dining Hall. Manil had 2 politiemannen laten komen. Ze waren die dag niet eens in dienst, maar hadden voor de gelegenheid toch hun uniform aangetrokken. Ze kwamen de kinderen een preek geven over diefstal en de gevolgen ervan. In India zijn er nu blijkbaar speciale gevangenissen voor kinderen die stelen!!!! En het is daar allesbehalve gezellig! Volgende week komen ze camera's instaleren dus als zoiets nog eens gebeurt, zal dat zware gevolgen hebben. Dan vlieg je recht naar die gevangenis zonder boe of ba!
Tis ook een manier natuurlijk!!
Op het einde van de dag moesten al de kinderen samen komen in de Dining Hall. Manil had 2 politiemannen laten komen. Ze waren die dag niet eens in dienst, maar hadden voor de gelegenheid toch hun uniform aangetrokken. Ze kwamen de kinderen een preek geven over diefstal en de gevolgen ervan. In India zijn er nu blijkbaar speciale gevangenissen voor kinderen die stelen!!!! En het is daar allesbehalve gezellig! Volgende week komen ze camera's instaleren dus als zoiets nog eens gebeurt, zal dat zware gevolgen hebben. Dan vlieg je recht naar die gevangenis zonder boe of ba!
Tis ook een manier natuurlijk!!
dinsdag 29 januari 2008
WONDERLA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Omdat ik dringend wat kosten moet doen om van al dat sponsorgeld af te geraken, had ik het idee om voor de schoolkinderen een aantal uitstapjes te organiseren. Blijkbaar is er net buiten Bangalore een groot pretpark, Wonderla. We speelden al een tijdje met het idee, maar niemand durfde het aan Manil voorstellen, want dat ze zou dat toch nooit toestaan. We zouden het bij leerrijke stripjes dicht in de buurt houden. Maar als een donderslag bij heldere hemel kwam Manil er zelf mee af toen ik de tripjes met haar ging bespreken! Dus eind februari gaan Class VII, VIII en X naar Wonderla!!!! Die kinderen zijn amper buiten de Farm geweest dus die gaan niet weten wat ze daar meemaken!! Verslag en foto’s zullen zonder twijfel volgen!
Republic Day
Zaterdag 26 januari was het hier Republic Day en het was een groot succes. De dag begon met een aantal speeches van leerlingen en leerkrachten. Marius heeft zeer officieel de vlag mogen hijsen met de nodige speech daarbij. (Video volgt later, hahahahihihi)
De leerkrachten en vrijwilligers hadden allerlei activiteiten voorzien voor de kinderen: frogjumping, stoelendans, waterspelletjes, zakkenlopen, bowling,... Ze moesten hun best doen, want er viel vanalles te winnen: pennenzakken, potloden, shampoo, zeep, kammen, henna, ... (dank aan de sponsors) Maar de top of the bill kwam in de namiddag. Thomas had een toneelstuk voorbereid met Class VII over Manil, Rajen en de Farm. Nagaraj heeft een fantastische impressie van Rajen neergezet, Ashwini was Manil en Ramakant was de lazy farmer! Uit het leven gegrepen en in een Bollywoodjasje gezet met dans en muziek.
’t Was weer ne schonen dag!
De leerkrachten en vrijwilligers hadden allerlei activiteiten voorzien voor de kinderen: frogjumping, stoelendans, waterspelletjes, zakkenlopen, bowling,... Ze moesten hun best doen, want er viel vanalles te winnen: pennenzakken, potloden, shampoo, zeep, kammen, henna, ... (dank aan de sponsors) Maar de top of the bill kwam in de namiddag. Thomas had een toneelstuk voorbereid met Class VII over Manil, Rajen en de Farm. Nagaraj heeft een fantastische impressie van Rajen neergezet, Ashwini was Manil en Ramakant was de lazy farmer! Uit het leven gegrepen en in een Bollywoodjasje gezet met dans en muziek.
’t Was weer ne schonen dag!
zaterdag 26 januari 2008
Hoe ik mijn dipjes te boven kom...
Toen ik besefte dat ik nog maar 4 weken te gaan heb hier op het project, werd het wel eens dringend tijd om wat sponsorgeld uit te geven! Woensdag zijn we dan met z'n drieën (Maïthé, Marius en ik) een dagje gaan shoppen in Bangalore. 's Morgens om 6 uur vertrokken en om 21u waren we terug thuis. En letterlijk: Shop till we drop! Van de ene winkel naar de andere zonder tijd te verliezen. Ik heb vanalles gekocht voor de school: borstels, vuilblikken, knutselmateriaal, potloden, slijpers, gommen, een lamineermachien,... Ge moet het lijstje beneden maar ne keer lezen. Met zakkenvol terug naar huis en als je dan op het einde van de dag de rekening maakt, heb je misschien 200 Euro uitgegeven! Ik ga nog mijn best mogen doen!
Maar het was niet allemaal voor 't school. Ik heb mezelf een schoon nieuw jeansbroekske aangeschaft! Maïthé vond ze zo schoon dat ze maar snel dezelfde heeft gekocht! :-)
Voilà, en zo is ne mens weer content! En de kindjes op de Farm ook want die hebben weer vanalles nieuw gekregen! Als je dan hen enthousiasme ziet over een onozel nieuw potlood, dan weet je weer waarom je het doet! Geweldig!
Maar het was niet allemaal voor 't school. Ik heb mezelf een schoon nieuw jeansbroekske aangeschaft! Maïthé vond ze zo schoon dat ze maar snel dezelfde heeft gekocht! :-)
Voilà, en zo is ne mens weer content! En de kindjes op de Farm ook want die hebben weer vanalles nieuw gekregen! Als je dan hen enthousiasme ziet over een onozel nieuw potlood, dan weet je weer waarom je het doet! Geweldig!
dinsdag 22 januari 2008
Ge moet het wat tijd geven
De frustratie begint zich op te hopen. Nu de tijd begint te korten beseffen we dat er nog heel wat te doen is. Alleen valt er op de Indiërs niet echt te rekenen en niets komt hier van de grond.
De headmaster van de school komt nog maar 2 dagen in de week. Hij moet meer aanwezig zijn op zijn college om nog te kunnen slagen dit jaar. Nog minder toezicht in de school en het stond daar al op zo’n laag pietje. Leerkrachten liggen te slapen op hun lessenaar, uren worden gewoon niet gegeven, leerlingen lopen er wat rond en ga zo maar verder. Heel relaxt natuurlijk, maar waar zijn we mee bezig!?
De vrouw des huizen trekt haar van de school letterlijk niets aan. Ze laat het allemaal over aan ons, maar wij kunnen (lees mogen) natuurlijk geen beslissingen nemen. Leerkrachten die een uur te laat komen, verliezen normaal gezien een halve dag loon. Ik kan er wel opmerkingen over geven, maar als er geen sanctie volgt, blijven die gewoon verder doen natuurlijk! Hoe zou je zelf zijn?
De bedoeling is dat wij hier komen helpen en bepaalde dingen op gang zetten zodat als wij weg zijn de leerkrachten dit werk kunnen verder zetten. Als wij weg gaan, doen ze gewoon verder op hun eigen manier. Je leest hier verslagen van vorige vrijwilligers en het werk zij hier allemaal gedaan hebben. Om eerlijk te zijn, daar blijft zo goed als niets van over. Veel materiaal, maar de leerkrachten gebruiken het niet. En je kan het hen niet kwalijk nemen. Om de paar maanden komt er een andere vrijwilliger even zeggen hoe den boel moet draaien en dan is hij/zij weer weg.
Nog een voorbeeld: Gisteren samen met Maithé sciencemateriaal gaan leveren in 2 andere scholen. 300 Euro aan materiaal. Maar als je dan het sciencelokaal te zien krijgt, ligt al het materiaal onder een laag stof, dingen zijn kapot gevallen op de grond, alé het ziet er niet uit. Het nieuwe materiaal krijgt dan een schoon plaatske in een of andere kast en dan zijn we weer weg. Ik vraag me echt af wat er mee gebeurt!
En zo stapelen de verhalen zich hier op. Niet echt bevorderend voor het enthousiasme!
De headmaster van de school komt nog maar 2 dagen in de week. Hij moet meer aanwezig zijn op zijn college om nog te kunnen slagen dit jaar. Nog minder toezicht in de school en het stond daar al op zo’n laag pietje. Leerkrachten liggen te slapen op hun lessenaar, uren worden gewoon niet gegeven, leerlingen lopen er wat rond en ga zo maar verder. Heel relaxt natuurlijk, maar waar zijn we mee bezig!?
De vrouw des huizen trekt haar van de school letterlijk niets aan. Ze laat het allemaal over aan ons, maar wij kunnen (lees mogen) natuurlijk geen beslissingen nemen. Leerkrachten die een uur te laat komen, verliezen normaal gezien een halve dag loon. Ik kan er wel opmerkingen over geven, maar als er geen sanctie volgt, blijven die gewoon verder doen natuurlijk! Hoe zou je zelf zijn?
De bedoeling is dat wij hier komen helpen en bepaalde dingen op gang zetten zodat als wij weg zijn de leerkrachten dit werk kunnen verder zetten. Als wij weg gaan, doen ze gewoon verder op hun eigen manier. Je leest hier verslagen van vorige vrijwilligers en het werk zij hier allemaal gedaan hebben. Om eerlijk te zijn, daar blijft zo goed als niets van over. Veel materiaal, maar de leerkrachten gebruiken het niet. En je kan het hen niet kwalijk nemen. Om de paar maanden komt er een andere vrijwilliger even zeggen hoe den boel moet draaien en dan is hij/zij weer weg.
Nog een voorbeeld: Gisteren samen met Maithé sciencemateriaal gaan leveren in 2 andere scholen. 300 Euro aan materiaal. Maar als je dan het sciencelokaal te zien krijgt, ligt al het materiaal onder een laag stof, dingen zijn kapot gevallen op de grond, alé het ziet er niet uit. Het nieuwe materiaal krijgt dan een schoon plaatske in een of andere kast en dan zijn we weer weg. Ik vraag me echt af wat er mee gebeurt!
En zo stapelen de verhalen zich hier op. Niet echt bevorderend voor het enthousiasme!
zaterdag 12 januari 2008
Goa-Karna
Amai, hier was ik niet efkes aan toe of wa!
We hebben weer 5 dagen congee en op de laatste moment hebben Anna en ik beslist om naar Gokarna te gaan. Een kuststadje een beetje ten zuiden van Goa. Een echte strand lui lekker vakantie gaat dat hier zijn! Schoon weer, een hutje opt strand, zwemmen, bikini, fruitcokctailtje in de hand, kampvuurtjes opt strand s avonds, ... Ge kunt u er ongetwijfeld wel iets bij voorstellen!Er lopen hier iets te veel hippies rond te mediteren, de energie van de plaats te voelen, yoga te doen, hun dreadlocks bij te werken en noem maar op. Die mensen zijn al iets te lang in India en hebben al het contact met de grond verloren. Ik probeer uit hun buurt te blijven!
Voor de rest alleen maar superlatieven hier!
We hebben weer 5 dagen congee en op de laatste moment hebben Anna en ik beslist om naar Gokarna te gaan. Een kuststadje een beetje ten zuiden van Goa. Een echte strand lui lekker vakantie gaat dat hier zijn! Schoon weer, een hutje opt strand, zwemmen, bikini, fruitcokctailtje in de hand, kampvuurtjes opt strand s avonds, ... Ge kunt u er ongetwijfeld wel iets bij voorstellen!Er lopen hier iets te veel hippies rond te mediteren, de energie van de plaats te voelen, yoga te doen, hun dreadlocks bij te werken en noem maar op. Die mensen zijn al iets te lang in India en hebben al het contact met de grond verloren. Ik probeer uit hun buurt te blijven!
Voor de rest alleen maar superlatieven hier!
donderdag 3 januari 2008
Het eiland
Maithé: Verantwoordelijk voor het educatieve luik binnen SEDS. Maithé is geboren in India, maar geadopteerd door een Belgische familie. Ze heeft de aangeboren Indische goedheid in zich en gelukkig niet de luiheid die daarmee vaak gepaard gaat. Maithé wil het wel eens doen met Mick Jagger!?!?!?!?
Marius: Hij houdt zich bezig met het sociale luik en de verslaggeving naar de sponsors toe. Hij heeft een goed gevoel voor humor en een vreemde affectie voor pindakaas! Hij komt uit Brugge en je verstaat hem beter in het Engels dan in het Nederlands!
Jack: Wilt hier een biodieselproject starten. Hij is van Londen en heeft dat zalig Brits accent! Niemand zegt “Wicked” en “Mental” zoals hij. Hij breekt hier menige meisjesharten met zijn blonde lokken en blauwe ogen.
Sarah: De kapster van dienst. Ze gaat het trainingcenter en de verkoop van hun producten wat meer leven inblazen. Ze is creatief met stoffen en kleren en haar tweede talent is fotografie.
Thomas: Hij is de oudste en daarbij ook de rustigste van de bende. Hij doet ongelooflijk knappe dingen tijdens AC (arts and crafts) en is uitermate creatief! 1 waarschuwing: Dat hij maar snel stopt met roken want anders kan hij zijn relatie vaarwel zeggen! :-)
Jyoti: Jyoti is de grootste optimist die ik ooit ben tegengekomen! Elke maaltijd is de beste die ze ooit gegeten heeft en elke dag is de schoonste dag van haar leven! Ze heeft ooit opgetreden met Damian Rice en kan dus wel een pakske zingen! Ze helpt Thomas bij AC, ondersteunt Laksmi tijdens wiskunde en geeft computerlessen aan de leerkrachten. Niet echt een zittend gat dus!
Rebecca: Is smoorverliefd op een Indiër! Haar weekendjes Bangalore zijn haar dan ook zeer dierbaar. Ze werkt aan een gezondheidsrapport. Over 2 weken keert ze terug naar Australië. Het is te hopen dat haar postpakket van 50 cm op 50 cm en 7 kilo daar ook ooit arriveert!
Anna: Met haar 19 lentes de Benjamin van de bende. Toch moet ze niet onderdoen. Haar vader woont in Duitsland, haar moeder in Italië. Ze heeft 1 jaar in Amerika gewoond en nu zit ze hier. Goed bezig!
Jens: Een vriend van Marius die hier 3 weken op bezoek is. Hij heeft theologie gestudeerd maar komt hier de database en de website in orde maken!? Op zijn minst veelzijdig! Hij komt van de Limburg en is iets beter verstaanbaar dan Marius. Als vegetariër houdt hij er toch van everzwijnen te slachten.
Rajna: De dochter des huizes. Een redelijk flipkonijn met haar hoofd in de wolken, maar op de goede manier. Ze heeft geen idee wat ze met haar leven wil doen en ondertussen zit ze hier op de Farm met haar 16 honden!
Rohit: De zoon des huizes. Een groter verwend nest ben ik nog nooit tegengekomen. Hij woont de helft van de tijd alleen in het huis is Bagalore. Daar heeft hij een persoonlijke bediende die 3 keer per dag voor hem kookt, zijn was doet en zijn kamer kuist. Ondertussen studeert hij een beetje en hangt hij rond met de “Homies”. Als de Homies de Farm bezoeken is hun favoriete bezigheid op apen schieten! Maar prettig gezelschap!
Manil: De moeder des huizes. Ho, Manil, daar valt een boek over te schrijven! Laten we het houden op: een beetje overstrest en blij dat er zo veel vrijwilligers zijn om haar taak te verlichten. Maar desalniettemin de moederkloek!
Rajan: De vader des huizes. De coolheid zelve! Een beetje een vreemd persoon, zegt niet veel maar als er iets uitkomt, lig ik strijk! Zijn enige taak die ik tot dusver heb kunnen ontdekken is brullen tegen de bedienden om iedereen weer in het gareel te krijgen! Het werkt!
En dan nog dat hoopje ongeregeld van leerkrachten en bedienden, maar daar begin ik niet eens over! Misschien nog eentje:
Marie: Onze chef-kok. Zij kookt 3 keer per dag, 7 dagen in de week voor ons. Het eten varieert naargelang Manil op de Farm is of niet! Maar we hebben haar graag! Ze staat altijd klaar om een roddeltje te doen! (p.s. Marie is ondertussen gaan lopen!?)
Marius: Hij houdt zich bezig met het sociale luik en de verslaggeving naar de sponsors toe. Hij heeft een goed gevoel voor humor en een vreemde affectie voor pindakaas! Hij komt uit Brugge en je verstaat hem beter in het Engels dan in het Nederlands!
Jack: Wilt hier een biodieselproject starten. Hij is van Londen en heeft dat zalig Brits accent! Niemand zegt “Wicked” en “Mental” zoals hij. Hij breekt hier menige meisjesharten met zijn blonde lokken en blauwe ogen.
Sarah: De kapster van dienst. Ze gaat het trainingcenter en de verkoop van hun producten wat meer leven inblazen. Ze is creatief met stoffen en kleren en haar tweede talent is fotografie.
Thomas: Hij is de oudste en daarbij ook de rustigste van de bende. Hij doet ongelooflijk knappe dingen tijdens AC (arts and crafts) en is uitermate creatief! 1 waarschuwing: Dat hij maar snel stopt met roken want anders kan hij zijn relatie vaarwel zeggen! :-)
Jyoti: Jyoti is de grootste optimist die ik ooit ben tegengekomen! Elke maaltijd is de beste die ze ooit gegeten heeft en elke dag is de schoonste dag van haar leven! Ze heeft ooit opgetreden met Damian Rice en kan dus wel een pakske zingen! Ze helpt Thomas bij AC, ondersteunt Laksmi tijdens wiskunde en geeft computerlessen aan de leerkrachten. Niet echt een zittend gat dus!
Rebecca: Is smoorverliefd op een Indiër! Haar weekendjes Bangalore zijn haar dan ook zeer dierbaar. Ze werkt aan een gezondheidsrapport. Over 2 weken keert ze terug naar Australië. Het is te hopen dat haar postpakket van 50 cm op 50 cm en 7 kilo daar ook ooit arriveert!
Anna: Met haar 19 lentes de Benjamin van de bende. Toch moet ze niet onderdoen. Haar vader woont in Duitsland, haar moeder in Italië. Ze heeft 1 jaar in Amerika gewoond en nu zit ze hier. Goed bezig!
Jens: Een vriend van Marius die hier 3 weken op bezoek is. Hij heeft theologie gestudeerd maar komt hier de database en de website in orde maken!? Op zijn minst veelzijdig! Hij komt van de Limburg en is iets beter verstaanbaar dan Marius. Als vegetariër houdt hij er toch van everzwijnen te slachten.
Rajna: De dochter des huizes. Een redelijk flipkonijn met haar hoofd in de wolken, maar op de goede manier. Ze heeft geen idee wat ze met haar leven wil doen en ondertussen zit ze hier op de Farm met haar 16 honden!
Rohit: De zoon des huizes. Een groter verwend nest ben ik nog nooit tegengekomen. Hij woont de helft van de tijd alleen in het huis is Bagalore. Daar heeft hij een persoonlijke bediende die 3 keer per dag voor hem kookt, zijn was doet en zijn kamer kuist. Ondertussen studeert hij een beetje en hangt hij rond met de “Homies”. Als de Homies de Farm bezoeken is hun favoriete bezigheid op apen schieten! Maar prettig gezelschap!
Manil: De moeder des huizes. Ho, Manil, daar valt een boek over te schrijven! Laten we het houden op: een beetje overstrest en blij dat er zo veel vrijwilligers zijn om haar taak te verlichten. Maar desalniettemin de moederkloek!
Rajan: De vader des huizes. De coolheid zelve! Een beetje een vreemd persoon, zegt niet veel maar als er iets uitkomt, lig ik strijk! Zijn enige taak die ik tot dusver heb kunnen ontdekken is brullen tegen de bedienden om iedereen weer in het gareel te krijgen! Het werkt!
En dan nog dat hoopje ongeregeld van leerkrachten en bedienden, maar daar begin ik niet eens over! Misschien nog eentje:
Marie: Onze chef-kok. Zij kookt 3 keer per dag, 7 dagen in de week voor ons. Het eten varieert naargelang Manil op de Farm is of niet! Maar we hebben haar graag! Ze staat altijd klaar om een roddeltje te doen! (p.s. Marie is ondertussen gaan lopen!?)
Lindia-008
Nieuwjaar was weer een succes hier op de Farm. BBQ (jaja, midden in de winter), voldoende Bacardi en andere spirits, goed gezelschap, kussen om 12u, een muziekske en tegen het einde een goed danske doen. Meer moet dat niet zijn!
Maar het grote feest was voor 2 januari. Elk jaar worden de oudjes uit de omringende dorpen uitgenodigd voor een “total makeover”. Hun nagels worden geknipt, hun haar gewassen en gekamd, ze krijgen een goed bad en nieuwe kleren, een deftig middagmaal en een zak vol snoepjes. Het was schoon om naar te kijken, maar het had ook iets creepy zoveel oudjes bij elkaar! Ook alle sponsorkinderen krijgen nieuwe kleren, eten en snoep. 170 kinderen! Het heeft 3 uren geduurd om hen alleen nog maar hun cadeautje te geven en een foto te nemen voor de desbetreffende sponsor. Dat zij eens kunnen zien waar al dat geld naartoe gaat. En ocharme 1 dutske had geen cadeautje en moest nog wachten tot ze er een gevonden hadden voor hem!
Voilà, weer een jaar gepasseerd! We kunnen weer opnieuw beginnen. Mijn voornemens? Dat hier tot een goed einde brengen en een nieuwe job zoeken!
Maar het grote feest was voor 2 januari. Elk jaar worden de oudjes uit de omringende dorpen uitgenodigd voor een “total makeover”. Hun nagels worden geknipt, hun haar gewassen en gekamd, ze krijgen een goed bad en nieuwe kleren, een deftig middagmaal en een zak vol snoepjes. Het was schoon om naar te kijken, maar het had ook iets creepy zoveel oudjes bij elkaar! Ook alle sponsorkinderen krijgen nieuwe kleren, eten en snoep. 170 kinderen! Het heeft 3 uren geduurd om hen alleen nog maar hun cadeautje te geven en een foto te nemen voor de desbetreffende sponsor. Dat zij eens kunnen zien waar al dat geld naartoe gaat. En ocharme 1 dutske had geen cadeautje en moest nog wachten tot ze er een gevonden hadden voor hem!
Voilà, weer een jaar gepasseerd! We kunnen weer opnieuw beginnen. Mijn voornemens? Dat hier tot een goed einde brengen en een nieuwe job zoeken!
Hippie Hampi
Vakantie tussen kerst en Nieuwjaar en daar moeten we van profiteren! En dat hebben we gedaan! Becky, Anna, Rohit, Yeran en mezelf zijn er 4 dagen tussenuit gekropen. Hampi was de bestemming. Weer een geweldige ervaring, want ge weet hier toch nooit wat er u te wachten staat zenne!
We vertrokken ’s nachts met de trein. We stonden op de wachtlijst voor een deftig ticket, maar dat is geen probleem. Geef de treinconducteur 100 Roepies en die zoekt voor u wel een bed! Ja, niks van! De drie meisjes hebben 1 bed gedeeld en de jongens zijn in General Class moeten gaan zitten, op de grond, naast het toilet. Ik kan u verzekeren dat de Indische treintoiletten niet te harden zijn!
Hampi was een verademing! De mensen zijn er wel een beetje verziekt daar het toerisme maar het is er zalig! De omgeving staat vol met tempelruïnes. De Indiërs betalen 10 Roepies inkom, wij 250. Dit keer was ik dat nog al snel vergeten omdat het zo de moeite was. Je huurt een brommer voor een dag en je kan op verkenning gaan. Natuurlijk begeeft 1 van de brommers het onderweg, maar dat was snel opgelost. ’s Avonds eten we in 1 van de vele rooftop restaurants: pasta, pesto, fruitshakes, goede koffie, ice crème, salades met tonijn, chocolade pannenkoeken,… Mmmmmm, gene curry!!!!!
De tweede dag zijn we gaan wandelen aan de overkant van de rivier. Je neemt een bootje naar de andere oever en je bent vertrokken. Na lang zoeken in de brandende zon hebben we het meer gevonden. Wauw, weer een prachtig plekje op aarde. Je moest alleen voorzichtig zijn voor de krokodillen volgens een Indisch waarschuwingsbord. Zot zijn ze hier ja! Op de terugweg zijn we natuurlijk verloren gelopen. Maar eens we dat doorhadden hadden we nog 20 minuutjes om terug aan de bootjes te geraken. Om 18u stoppen die en kan je niet meer terug naar de overkant! Kort stressmomentje, maar gelukkig was er weer een vriendelijke Indiër die ons tot daar gebracht heeft met zijn riksja!
En dag drie was luieren en shoppen natuurlijk! Hoe ik al die dingen terug mee thuis ga krijgen is voorlopig nog een raadsel. 2 broeken en 3 topjes voor de zachte prijs van 600 Roepies (12 Euro). En dan heb ik nog niet zo mijn best gedaan met afdingen.
Om onze treinhistorie niet te moeten overdoen, kozen we voor de bus op de terugweg. We hadden zitjes gereserveerd zodat we geen problemen zouden hebben. Weer mis! “Die ticketjes kennen wij niet. We hebben geen geld gezien. Ge zult ze nog eens moeten betalen.” Dat reisbureau vroeg 230 Roepies voor een ticket dat blijkbaar maar 80 Roepies kost. Dat hebben ze weer goed in hunnen eigen zak kunnen steken! Grrrrr!
Maar alé, zo blijft ne mens dingen te vertellen hebben hé!
We vertrokken ’s nachts met de trein. We stonden op de wachtlijst voor een deftig ticket, maar dat is geen probleem. Geef de treinconducteur 100 Roepies en die zoekt voor u wel een bed! Ja, niks van! De drie meisjes hebben 1 bed gedeeld en de jongens zijn in General Class moeten gaan zitten, op de grond, naast het toilet. Ik kan u verzekeren dat de Indische treintoiletten niet te harden zijn!
Hampi was een verademing! De mensen zijn er wel een beetje verziekt daar het toerisme maar het is er zalig! De omgeving staat vol met tempelruïnes. De Indiërs betalen 10 Roepies inkom, wij 250. Dit keer was ik dat nog al snel vergeten omdat het zo de moeite was. Je huurt een brommer voor een dag en je kan op verkenning gaan. Natuurlijk begeeft 1 van de brommers het onderweg, maar dat was snel opgelost. ’s Avonds eten we in 1 van de vele rooftop restaurants: pasta, pesto, fruitshakes, goede koffie, ice crème, salades met tonijn, chocolade pannenkoeken,… Mmmmmm, gene curry!!!!!
De tweede dag zijn we gaan wandelen aan de overkant van de rivier. Je neemt een bootje naar de andere oever en je bent vertrokken. Na lang zoeken in de brandende zon hebben we het meer gevonden. Wauw, weer een prachtig plekje op aarde. Je moest alleen voorzichtig zijn voor de krokodillen volgens een Indisch waarschuwingsbord. Zot zijn ze hier ja! Op de terugweg zijn we natuurlijk verloren gelopen. Maar eens we dat doorhadden hadden we nog 20 minuutjes om terug aan de bootjes te geraken. Om 18u stoppen die en kan je niet meer terug naar de overkant! Kort stressmomentje, maar gelukkig was er weer een vriendelijke Indiër die ons tot daar gebracht heeft met zijn riksja!
En dag drie was luieren en shoppen natuurlijk! Hoe ik al die dingen terug mee thuis ga krijgen is voorlopig nog een raadsel. 2 broeken en 3 topjes voor de zachte prijs van 600 Roepies (12 Euro). En dan heb ik nog niet zo mijn best gedaan met afdingen.
Om onze treinhistorie niet te moeten overdoen, kozen we voor de bus op de terugweg. We hadden zitjes gereserveerd zodat we geen problemen zouden hebben. Weer mis! “Die ticketjes kennen wij niet. We hebben geen geld gezien. Ge zult ze nog eens moeten betalen.” Dat reisbureau vroeg 230 Roepies voor een ticket dat blijkbaar maar 80 Roepies kost. Dat hebben ze weer goed in hunnen eigen zak kunnen steken! Grrrrr!
Maar alé, zo blijft ne mens dingen te vertellen hebben hé!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Lucky Bastard!!!!
En zijn tombolalotjes dan nog op krediet gekocht!!!!
