WONDERLA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Omdat ik dringend wat kosten moet doen om van al dat sponsorgeld af te geraken, had ik het idee om voor de schoolkinderen een aantal uitstapjes te organiseren. Blijkbaar is er net buiten Bangalore een groot pretpark, Wonderla. We speelden al een tijdje met het idee, maar niemand durfde het aan Manil voorstellen, want dat ze zou dat toch nooit toestaan. We zouden het bij leerrijke stripjes dicht in de buurt houden. Maar als een donderslag bij heldere hemel kwam Manil er zelf mee af toen ik de tripjes met haar ging bespreken! Dus eind februari gaan Class VII, VIII en X naar Wonderla!!!! Die kinderen zijn amper buiten de Farm geweest dus die gaan niet weten wat ze daar meemaken!! Verslag en foto’s zullen zonder twijfel volgen!

Republic Day

Zaterdag 26 januari was het hier Republic Day en het was een groot succes. De dag begon met een aantal speeches van leerlingen en leerkrachten. Marius heeft zeer officieel de vlag mogen hijsen met de nodige speech daarbij. (Video volgt later, hahahahihihi)
De leerkrachten en vrijwilligers hadden allerlei activiteiten voorzien voor de kinderen: frogjumping, stoelendans, waterspelletjes, zakkenlopen, bowling,... Ze moesten hun best doen, want er viel vanalles te winnen: pennenzakken, potloden, shampoo, zeep, kammen, henna, ... (dank aan de sponsors) Maar de top of the bill kwam in de namiddag. Thomas had een toneelstuk voorbereid met Class VII over Manil, Rajen en de Farm. Nagaraj heeft een fantastische impressie van Rajen neergezet, Ashwini was Manil en Ramakant was de lazy farmer! Uit het leven gegrepen en in een Bollywoodjasje gezet met dans en muziek.
’t Was weer ne schonen dag!

Hoe ik mijn dipjes te boven kom...

Toen ik besefte dat ik nog maar 4 weken te gaan heb hier op het project, werd het wel eens dringend tijd om wat sponsorgeld uit te geven! Woensdag zijn we dan met z'n drieën (Maïthé, Marius en ik) een dagje gaan shoppen in Bangalore. 's Morgens om 6 uur vertrokken en om 21u waren we terug thuis. En letterlijk: Shop till we drop! Van de ene winkel naar de andere zonder tijd te verliezen. Ik heb vanalles gekocht voor de school: borstels, vuilblikken, knutselmateriaal, potloden, slijpers, gommen, een lamineermachien,... Ge moet het lijstje beneden maar ne keer lezen. Met zakkenvol terug naar huis en als je dan op het einde van de dag de rekening maakt, heb je misschien 200 Euro uitgegeven! Ik ga nog mijn best mogen doen!
Maar het was niet allemaal voor 't school. Ik heb mezelf een schoon nieuw jeansbroekske aangeschaft! Maïthé vond ze zo schoon dat ze maar snel dezelfde heeft gekocht! :-)
Voilà, en zo is ne mens weer content! En de kindjes op de Farm ook want die hebben weer vanalles nieuw gekregen! Als je dan hen enthousiasme ziet over een onozel nieuw potlood, dan weet je weer waarom je het doet! Geweldig!

Ge moet het wat tijd geven

De frustratie begint zich op te hopen. Nu de tijd begint te korten beseffen we dat er nog heel wat te doen is. Alleen valt er op de Indiërs niet echt te rekenen en niets komt hier van de grond.
De headmaster van de school komt nog maar 2 dagen in de week. Hij moet meer aanwezig zijn op zijn college om nog te kunnen slagen dit jaar. Nog minder toezicht in de school en het stond daar al op zo’n laag pietje. Leerkrachten liggen te slapen op hun lessenaar, uren worden gewoon niet gegeven, leerlingen lopen er wat rond en ga zo maar verder. Heel relaxt natuurlijk, maar waar zijn we mee bezig!?
De vrouw des huizen trekt haar van de school letterlijk niets aan. Ze laat het allemaal over aan ons, maar wij kunnen (lees mogen) natuurlijk geen beslissingen nemen. Leerkrachten die een uur te laat komen, verliezen normaal gezien een halve dag loon. Ik kan er wel opmerkingen over geven, maar als er geen sanctie volgt, blijven die gewoon verder doen natuurlijk! Hoe zou je zelf zijn?
De bedoeling is dat wij hier komen helpen en bepaalde dingen op gang zetten zodat als wij weg zijn de leerkrachten dit werk kunnen verder zetten. Als wij weg gaan, doen ze gewoon verder op hun eigen manier. Je leest hier verslagen van vorige vrijwilligers en het werk zij hier allemaal gedaan hebben. Om eerlijk te zijn, daar blijft zo goed als niets van over. Veel materiaal, maar de leerkrachten gebruiken het niet. En je kan het hen niet kwalijk nemen. Om de paar maanden komt er een andere vrijwilliger even zeggen hoe den boel moet draaien en dan is hij/zij weer weg.
Nog een voorbeeld: Gisteren samen met Maithé sciencemateriaal gaan leveren in 2 andere scholen. 300 Euro aan materiaal. Maar als je dan het sciencelokaal te zien krijgt, ligt al het materiaal onder een laag stof, dingen zijn kapot gevallen op de grond, alé het ziet er niet uit. Het nieuwe materiaal krijgt dan een schoon plaatske in een of andere kast en dan zijn we weer weg. Ik vraag me echt af wat er mee gebeurt!
En zo stapelen de verhalen zich hier op. Niet echt bevorderend voor het enthousiasme!

Goa-Karna

Amai, hier was ik niet efkes aan toe of wa!
We hebben weer 5 dagen congee en op de laatste moment hebben Anna en ik beslist om naar Gokarna te gaan. Een kuststadje een beetje ten zuiden van Goa. Een echte strand lui lekker vakantie gaat dat hier zijn! Schoon weer, een hutje opt strand, zwemmen, bikini, fruitcokctailtje in de hand, kampvuurtjes opt strand s avonds, ... Ge kunt u er ongetwijfeld wel iets bij voorstellen!Er lopen hier iets te veel hippies rond te mediteren, de energie van de plaats te voelen, yoga te doen, hun dreadlocks bij te werken en noem maar op. Die mensen zijn al iets te lang in India en hebben al het contact met de grond verloren. Ik probeer uit hun buurt te blijven!
Voor de rest alleen maar superlatieven hier!

Het eiland

Maithé: Verantwoordelijk voor het educatieve luik binnen SEDS. Maithé is geboren in India, maar geadopteerd door een Belgische familie. Ze heeft de aangeboren Indische goedheid in zich en gelukkig niet de luiheid die daarmee vaak gepaard gaat. Maithé wil het wel eens doen met Mick Jagger!?!?!?!?

Marius: Hij houdt zich bezig met het sociale luik en de verslaggeving naar de sponsors toe. Hij heeft een goed gevoel voor humor en een vreemde affectie voor pindakaas! Hij komt uit Brugge en je verstaat hem beter in het Engels dan in het Nederlands!

Jack: Wilt hier een biodieselproject starten. Hij is van Londen en heeft dat zalig Brits accent! Niemand zegt “Wicked” en “Mental” zoals hij. Hij breekt hier menige meisjesharten met zijn blonde lokken en blauwe ogen.

Sarah: De kapster van dienst. Ze gaat het trainingcenter en de verkoop van hun producten wat meer leven inblazen. Ze is creatief met stoffen en kleren en haar tweede talent is fotografie.

Thomas: Hij is de oudste en daarbij ook de rustigste van de bende. Hij doet ongelooflijk knappe dingen tijdens AC (arts and crafts) en is uitermate creatief! 1 waarschuwing: Dat hij maar snel stopt met roken want anders kan hij zijn relatie vaarwel zeggen! :-)

Jyoti: Jyoti is de grootste optimist die ik ooit ben tegengekomen! Elke maaltijd is de beste die ze ooit gegeten heeft en elke dag is de schoonste dag van haar leven! Ze heeft ooit opgetreden met Damian Rice en kan dus wel een pakske zingen! Ze helpt Thomas bij AC, ondersteunt Laksmi tijdens wiskunde en geeft computerlessen aan de leerkrachten. Niet echt een zittend gat dus!

Rebecca: Is smoorverliefd op een Indiër! Haar weekendjes Bangalore zijn haar dan ook zeer dierbaar. Ze werkt aan een gezondheidsrapport. Over 2 weken keert ze terug naar Australië. Het is te hopen dat haar postpakket van 50 cm op 50 cm en 7 kilo daar ook ooit arriveert!

Anna: Met haar 19 lentes de Benjamin van de bende. Toch moet ze niet onderdoen. Haar vader woont in Duitsland, haar moeder in Italië. Ze heeft 1 jaar in Amerika gewoond en nu zit ze hier. Goed bezig!

Jens: Een vriend van Marius die hier 3 weken op bezoek is. Hij heeft theologie gestudeerd maar komt hier de database en de website in orde maken!? Op zijn minst veelzijdig! Hij komt van de Limburg en is iets beter verstaanbaar dan Marius. Als vegetariër houdt hij er toch van everzwijnen te slachten.

Rajna: De dochter des huizes. Een redelijk flipkonijn met haar hoofd in de wolken, maar op de goede manier. Ze heeft geen idee wat ze met haar leven wil doen en ondertussen zit ze hier op de Farm met haar 16 honden!

Rohit: De zoon des huizes. Een groter verwend nest ben ik nog nooit tegengekomen. Hij woont de helft van de tijd alleen in het huis is Bagalore. Daar heeft hij een persoonlijke bediende die 3 keer per dag voor hem kookt, zijn was doet en zijn kamer kuist. Ondertussen studeert hij een beetje en hangt hij rond met de “Homies”. Als de Homies de Farm bezoeken is hun favoriete bezigheid op apen schieten! Maar prettig gezelschap!

Manil: De moeder des huizes. Ho, Manil, daar valt een boek over te schrijven! Laten we het houden op: een beetje overstrest en blij dat er zo veel vrijwilligers zijn om haar taak te verlichten. Maar desalniettemin de moederkloek!

Rajan: De vader des huizes. De coolheid zelve! Een beetje een vreemd persoon, zegt niet veel maar als er iets uitkomt, lig ik strijk! Zijn enige taak die ik tot dusver heb kunnen ontdekken is brullen tegen de bedienden om iedereen weer in het gareel te krijgen! Het werkt!

En dan nog dat hoopje ongeregeld van leerkrachten en bedienden, maar daar begin ik niet eens over! Misschien nog eentje:

Marie: Onze chef-kok. Zij kookt 3 keer per dag, 7 dagen in de week voor ons. Het eten varieert naargelang Manil op de Farm is of niet! Maar we hebben haar graag! Ze staat altijd klaar om een roddeltje te doen! (p.s. Marie is ondertussen gaan lopen!?)

Lindia-008

Nieuwjaar was weer een succes hier op de Farm. BBQ (jaja, midden in de winter), voldoende Bacardi en andere spirits, goed gezelschap, kussen om 12u, een muziekske en tegen het einde een goed danske doen. Meer moet dat niet zijn!
Maar het grote feest was voor 2 januari. Elk jaar worden de oudjes uit de omringende dorpen uitgenodigd voor een “total makeover”. Hun nagels worden geknipt, hun haar gewassen en gekamd, ze krijgen een goed bad en nieuwe kleren, een deftig middagmaal en een zak vol snoepjes. Het was schoon om naar te kijken, maar het had ook iets creepy zoveel oudjes bij elkaar! Ook alle sponsorkinderen krijgen nieuwe kleren, eten en snoep. 170 kinderen! Het heeft 3 uren geduurd om hen alleen nog maar hun cadeautje te geven en een foto te nemen voor de desbetreffende sponsor. Dat zij eens kunnen zien waar al dat geld naartoe gaat. En ocharme 1 dutske had geen cadeautje en moest nog wachten tot ze er een gevonden hadden voor hem!
Voilà, weer een jaar gepasseerd! We kunnen weer opnieuw beginnen. Mijn voornemens? Dat hier tot een goed einde brengen en een nieuwe job zoeken!

Hippie Hampi

Vakantie tussen kerst en Nieuwjaar en daar moeten we van profiteren! En dat hebben we gedaan! Becky, Anna, Rohit, Yeran en mezelf zijn er 4 dagen tussenuit gekropen. Hampi was de bestemming. Weer een geweldige ervaring, want ge weet hier toch nooit wat er u te wachten staat zenne!
We vertrokken ’s nachts met de trein. We stonden op de wachtlijst voor een deftig ticket, maar dat is geen probleem. Geef de treinconducteur 100 Roepies en die zoekt voor u wel een bed! Ja, niks van! De drie meisjes hebben 1 bed gedeeld en de jongens zijn in General Class moeten gaan zitten, op de grond, naast het toilet. Ik kan u verzekeren dat de Indische treintoiletten niet te harden zijn!
Hampi was een verademing! De mensen zijn er wel een beetje verziekt daar het toerisme maar het is er zalig! De omgeving staat vol met tempelruïnes. De Indiërs betalen 10 Roepies inkom, wij 250. Dit keer was ik dat nog al snel vergeten omdat het zo de moeite was. Je huurt een brommer voor een dag en je kan op verkenning gaan. Natuurlijk begeeft 1 van de brommers het onderweg, maar dat was snel opgelost. ’s Avonds eten we in 1 van de vele rooftop restaurants: pasta, pesto, fruitshakes, goede koffie, ice crème, salades met tonijn, chocolade pannenkoeken,… Mmmmmm, gene curry!!!!!
De tweede dag zijn we gaan wandelen aan de overkant van de rivier. Je neemt een bootje naar de andere oever en je bent vertrokken. Na lang zoeken in de brandende zon hebben we het meer gevonden. Wauw, weer een prachtig plekje op aarde. Je moest alleen voorzichtig zijn voor de krokodillen volgens een Indisch waarschuwingsbord. Zot zijn ze hier ja! Op de terugweg zijn we natuurlijk verloren gelopen. Maar eens we dat doorhadden hadden we nog 20 minuutjes om terug aan de bootjes te geraken. Om 18u stoppen die en kan je niet meer terug naar de overkant! Kort stressmomentje, maar gelukkig was er weer een vriendelijke Indiër die ons tot daar gebracht heeft met zijn riksja!
En dag drie was luieren en shoppen natuurlijk! Hoe ik al die dingen terug mee thuis ga krijgen is voorlopig nog een raadsel. 2 broeken en 3 topjes voor de zachte prijs van 600 Roepies (12 Euro). En dan heb ik nog niet zo mijn best gedaan met afdingen.
Om onze treinhistorie niet te moeten overdoen, kozen we voor de bus op de terugweg. We hadden zitjes gereserveerd zodat we geen problemen zouden hebben. Weer mis! “Die ticketjes kennen wij niet. We hebben geen geld gezien. Ge zult ze nog eens moeten betalen.” Dat reisbureau vroeg 230 Roepies voor een ticket dat blijkbaar maar 80 Roepies kost. Dat hebben ze weer goed in hunnen eigen zak kunnen steken! Grrrrr!
Maar alé, zo blijft ne mens dingen te vertellen hebben hé!