Do14/12
Nu ik hier goed en wel 2 maanden meedraai komen de addertjes van onder het gras! De nadelen van ontwikkelingswerk en de mentaliteit van de Indiërs beginnen steeds duidelijker te worden. Een aantal voorbeelden.
We zijn hier momenteel met 4 vrijwilligers om een beetje orde op zaken te stellen en wat nieuwe ideeën aan te brengen in de school. In april eindigt het schooljaar en 7 van de 10 leerkrachten hebben al laten weten dat ze volgend jaar niet terug komen. Ze hebben werk gevonden in de stad waar ze meer geld kunnen verdienen. Redelijk zinloos dus om ze allerlei nieuwe dingen te leren voor de SEDS-school als ze volgend jaar allemaal weg zijn. Het ironische aan de zaak is dat ze al hun kennis hier hebben opgedaan. Didactiek, computerskills, Engels,… allemaal aangeleerd door de vrijwilligers over de jaren heen en dat geeft hen nu de mogelijkheid om ergens anders te gaan werken.
Nog eentje. In het productiecenter leren een 20-tal meisjes naaien, borduren, ontwerpen,… Ze maken alles van kleren tot onderleggers tot zitzakken. Heel mooi en allemaal tot op de laatste naad handgemaakt. Maar eens al die dingen af zijn, doen ze er niets meer mee. Er is niemand verantwoordelijk voor de verkoop en die dingen gooien zich niet vanzelf op de markt. Met als gevolg dat er hier een arsenaal aan materiaal ligt maar niemand doet er iets mee.
Nog eentje om het af te leren. SEDS deelt planten uit aan de lokale boeren om hen voort te helpen in hun productie. Er wordt op voorrand met de verantwoordelijke van het dorp afgesproken dat ze alles moeten klaarmaken voor dat ze de planten krijgen. Het land moet bewerkt worden en de putten moeten gegraven zijn. Pas dan mag de verantwoordelijke tekenen voor de nieuwe planten. Er wordt getekend en na enkele weken gaat SEDS eens kijken hoe het is verlopen. De planten liggen gewoon weg te rotten in een uithoekje van het dorp.
Geen wonder dat Manil, die hier al 25 jaar mee bezig is, van tijd tot tijd haar geduld verliest!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten