Schrijnend mooi

Het leven kabbelt hier verder. Het werk op de school is echt heel aangenaam. Ik begin de lln eindelijk een beetje te kennen en zij mij! De nodige misverstanden leiden tot de gezelligste momenten. Gisteren nog een les over de leestekens. Ik leg hen uit dat ze in die bepaalde zin aanhalingstekens moeten gebruiken. Ondertussen maak ik met mijn handen het gebaar van aanhalingstekens (wijs- en middelvinger even buigen). Blijkbaar een hilarisch moment, want die kinderen komen niet meer bij van het lachen. Boven mijn hoofd hangen 100 vraagtekens. Blijkt dat zij dit gebaar gebruiken als ze grote boodschap moeten doen en dat dat voor hen met aanhalingstekens niets te maken heeft. Ge moet het maar weten hé.
Al is die 6- dagen week wel lang, op zondag betrap ik mezelf erop dat ik me een beetje verveel. Dan ben ik met de hostelkinderen chappatti’s en chutney gaan maken en zo heb ik weer heel wat bijgeleerd!
Elke dag gaat een jeep de schoolkinderen ophalen en terug afzetten. Deze week ben ik eens meegereden om te zien waar en hoe zij wonen! Maithé en Rebecca waren er ook bij. Zij moesten een jongetje gaan interviewen dat eventueel in aanmerking zou komen voor het sponsorprogramma. Natuurlijk hadden we binnen de kortste keren heel het dorp rond ons. Als we dan na even zoeken dat jongetje gevonden hadden, wilde iedereen hem helpen bij zijn interview. Iedereen antwoordde, behalve hijzelf. Wanneer de foto moest getrokken worden, werd dat jongetje volledig overmeesterd: “Benen toe, armen naast u, lachen, …”. Oh, echt zielig om te zien! Om maar aan te tonen hoe belangrijk dat sponsorprogramma voor hem moet zijn en hoe heel het dorp zich daarvan bewust is!
Volgende week hebben we weer een paar dagen vrij. Een lang weekend deze keer maar er staat toch weer een tripje op het programma! Mysore zal het worden!